Archive | July 2012

ΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ……!!!!!

Προκλητική δήλωση κατά της Ελλάδας από μέλος του “Ουράνιου τόξου”: «Η Βουλγαρία, η Ελλάδα και η Αλβανία είναι οι κατακτητές της Μακεδονίας»

Στο χωριό Τάρνοβο του Μοναστηριού/Μπίτολα, του σλαβικού κρατιδίου πραγματοποιήθηκε το Σάββατο η συνοριακή συνάντηση των σλαβικής καταγωγής κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας, με Σλάβους της περιοχής των Σκοπίων, με σκοπό να διαδηλώσουν τη ‘μακεδονική’ καταγωγή τους. Για πρώτη φορά φέτος η προσέλευση- σύμφωνα με δημοσίευμα της σλαβικής εφημερίδας των Σκοπίων, Ουτρινσκι- ήταν το ένα δέκατο των ατόμων που συνήθως προσέρχονταν στη συνάντηση αυτή. «Κάτω από την παχιά σκιά στην αυλή της εκκλησίας «Παναγία» φέτος, μετά βίας συγκεντρώθηκαν περίπου 1.000 άτομα, ενώ συνήθως στην συνάντηση αυτή συγκεντρώνονταν 5 με 10 χιλιάδες επισκέπτες. Ενώ από πλευράς της κυβέρνησης ήταν μόνο υφυπουργοί»,γράφει η Ούτρινσκι Βέσνικ επισημαίνοντας ότι οι επίσημοι του σκοπιανού κράτους αδιαφόρησαν για τη ‘συνάντηση των συνόρων’.

Χαρακτηριστική η ομιλία μέλους του ‘Ουράνιου Τόξου’
«Και σήμερα θα το πούμε ανοικτά:
Η Βουλγαρία, η Ελλάδα και η Αλβανία είναι οι κατακτητές της Μακεδονίας. Κανένας δεν μπορεί να το κρύψει, κανενός δε του ανήκει το όνομα. Το όνομα είναι ένα και κανένας δεν θα μας το πάρει. Το κακό είναι ότι εδώ, ο ένας πολιτικός επιτίθεται εναντίον του άλλου, αντί να πολεμήσουν για το όνομα της Μακεδονίας, η οποία έχει χίλια χρόνια πριν από την Ελλάδα. Η Μακεδονία είναι αιώνια», είπε ο Άντον Σερκέφσκι/ Андон Шекревски, μέλος του «Ουράνιου Τόξου».

Advertisements

Ηλιας Κασιδιάρης: Η περίοδος της σφαίρας…

 

“Τελείωσε η περίοδος της αγανάκτησης, ο κόσμος έφυγε από την πλατεία Συντάγματος, βαρέθηκε να τρώει χημικά και να διαλύεται. Διανύουμε την περίοδο της αυτοκτονίας και πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι σύντομα θα περάσουμε στην περίοδο της σφαίρας. Πολύ σύντομα κάποιος Έλληνας θα πει: δεν αυτοκτονώ, θα πάρω και κάποιον άλλο μαζί μου, θα στρέψω το όπλο ενάντια σε αυτόν που ευθύνεται για την κατάστασή μου”.


Απόσπασμα από την επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Αττικής της Χρυσής Αυγής, Ηλία Κασιδιάρη, σχετικά με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα κόμματα.

Πάντως μετά τη σχετική πρόταση νόμου της Χρυσής Αυγής και τη διαρκή άνοδο του εθνικιστικού κόμματός, η κυβέρνηση ανήγγειλε τελικά “γενναίες μειώσεις στις κρατικές χρηματοδοτήσεις προς τα κόμματα”. Με αφορμή επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Κασιδιάρη, ο υφυπουργός Εσωτερικών Αθανασίου- παρ’ όλο που απέφυγε να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία – δεσμεύτηκε πως θα υπάρξει σύντομα σχετική νομοθετική ρύθμιση. Ο βουλευτής Αττικής της Χρυσής Αυγής κατήγγειλε το σύστημα εξουσίας και προέβη σε μία σειρά σημαντικών παρατηρήσεων για το παρόν και το μέλλον της χώρας.Image and video hosting by TinyPic

ΤΟΥΡΚΙΑ: Όχλος μουσουλμάνων φωνάζοντας «Allahu Akbar» επιτέθηκε με πέτρες και δάδες σε σπίτι οικογένειας Αλεβιτών


Όχι, μην ανησυχείς. Τέτοιες σκηνές δεν θα δεις στα χαζοτούρκικα σαπουνοσήριαλ που «κάνουν θραύση»…
” Ήρθαν να μας λυντσάρουν. Φώναζαν «θάνατος στους Κούρδους, θάνατος στους  Αλεβίτες». Μας είπαν να φύγουμε και απείλησαν ότι θα μας σκοτώσουν, αν δεν το κάνουμε”. 
Το πρόβλημα της οικογένειας Evli έχει σχέση με το αναγκαστικό πρωινό ξύπνημα δια τυμπάνου / νταουλιού για την γιορτή του Ραμαζανιού .
“Το σπίτι μιας οικογένειας Αλεβιτών λιθοβολήθηκε και ο στάβλος πυρπολήθηκε στη νοτιοανατολική Τουρκία”, γράφει η τουρκική Hurriyet Daily News:
Το σπίτι μια οικογένειας Αλεβιτών λιθοβολήθηκε και οι στάβλοι τους κάηκαν από έναν εξαγριωμένο όχλο χθες, με την δικαιολογία ότι η οικογένεια φέρεται να είπε στον τυμπανιστή του Ραμαζανιού να μην τους ξυπνήσει για το ‘sahur’, το γεύμα πριν την ανατολή του ηλίου (ο τυμπανιστής ή νταουλτζής βγαίνει με το μεταμεσονύκτιο τύμπανο, κάπου στις 3.30 – 4.00 το πρωί και καλεί τους πιστούς να φάνε πριν ξημερώσει).
Μέλη της οικογένειας Evli στο χωριό Sürgü της νοτιοανατολικής επαρχίας της Μαλάτια, ζήτησαν από τον τυμπανιστή του Ραμαζανιού να μην χτυπήσει το τύμπανο μπροστά από το σπίτι τους το βράδυ στις 28 Ιουλίου, καθώς δεν ήταν σε κατάσταση νηστείας και είχαν δουλειά νωρίς το πρωί. Ο τυμπανιστής αρνήθηκε και ακολούθησε διαπληκτισμός.
Τα νέα για το περιστατικό ακούστηκαν σε όλο το χωριό και σύντομα ένας όχλος περίπου 60 ατόμων συγκεντρώθηκαν μπροστά από το σπίτι της οικογένειας Evli. Η ομάδα πέταξε πέτρες στο σπίτι της οικογένειας και είπε ότι τα μέλη της οικογένειας ήταν «Κούρδοι και Αλεβίτες». Το μικρό απόσπασμα της χωροφυλακής στο χωριό δεν ήταν σε θέση να αποτρέψει το αγριεμένο πλήθος, και κλήθηκαν ενισχύσεις από την περιοχή Doğanşehir.
Ο όχλος φώναζε “Allahu ekber”, δηλ. «ο Θεός/ Αλλάχ είναι μεγάλος», τραγουδούσε τον τουρκικό εθνικό ύμνο και απαιτούσε «αυτή η οικογένεια να φύγει από τον τόπο μας». Τα μέλη της οικογένειας Evli έσβησαν τα φώτα τους και κρύφτηκαν στα σπίτια τους μέσα σε κλίμα τρόμου. Ο όχλος έβαλε φωτιά σε ένα στάβλο που ανήκει στην οικογένεια Evli, και τότε οι χωροφύλακες έριξαν πυροβολισμούς στον αέρα.
Οι δυνάμεις ασφαλείας κατάφεραν να διαλύσουν το πλήθος όταν έφτασαν οι ενισχύσεις.
Ο Hasan Hüseyin Evli, το σπίτι του οποίου δέχθηκε επίθεση, είπε πως η οικογένειά του ήθελε να ζήσει ειρηνικά ως Αλεβίτες μαζί με τους σουνίτες. «Δεν θέλουμε τέτοια περιστατικά, δεν έχουμε πειράξει κανέναν», είπε.
Η Leyla Evli, έδειξε στους δημοσιογράφους τις πέτρες που πέταξε στο σπίτι της ο όχλος. ” Ήρθαν να μας λυντσάρουν. Φώναζαν «θάνατος στους Κούρδους, θάνατος στους  Αλεβίτες». Μας είπαν να φύγουμε και απείλησαν ότι θα μας σκοτώσουν, αν δεν το κάνουμε”.

Οι Αλεβήδες ή Αλεβίτες (στην τουρκική γλώσσα Alevi) είναι θρησκευτική και πολιτιστική κοινότητα στην Τουρκία, με δεκάδες εκατομμύρια μέλη. Ο Αλεβισμός θεωρείται ένας από τους κύριους κλάδους του Σιιτισμού. Ο αλεβιτισμός έχει έντονες επιρροές από τον σουφισμό, τον μυστικισμό αλλά και από τον χριστιανισμό, ιδίως την Ορθοδοξία. Χαρακτηριστικά του είναι η ανεκτικότητα προς άλλες θρησκείες και η λατρεία των Αλλάχ-Μωάμεθ-Αλί (του γαμπρού του Μωάμεθ, στον οποίο η πίστη αποτελεί τη βασική διαφορά μεταξύ σιιτών και σουνιτών). Ανάμεσα στις διαφορές τους από άλλους μουσουλμάνους είναι η μονογαμία, το ότι δεν προσκυνούν στη Μέκκα και δεν γιορτάζουν το Ραμαζάνι (δες και εδώ).

 

Σοκ και δέος από τις “προοδευτικές” απόψεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το κυπριακό

Σοκ και δέος προκαλεί η δημοσίευση του γνωστού για τις “προοδευτικές” του ιδέες μέλους του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ Νάσου Θεοδωρίδη (δεν έπρεπε να πολεμήσουμε τους  Ιταλούς το 1940,
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=500456) και του γνωστού μέλους της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μηλιού για την Κύπρο και την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια.
Στην συγκεκριμένη δημοσίευση οι συντάκτες της αναφέρονται στον ελληνικό εθνικισμό ως υπεύθυνου για την τραγωδία στο νησί, ξεχνώντας φυσικά τις ομολογίες Τούρκου στρατηγού (ε.α) Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου ο οποίος το 2010 αποκάλυψε ότι οι ίδιοι οι Τούρκοι δολοφονούσαν τους τουρκοκύπριους και κατέστρεφαν τα τζαμιά για να προκαλέσουν την ρήξη μεταξύ των δύο κοινοτήτων («Στις Ειδικές Επιχειρήσεις υπάρχει ένας κανόνας: για να ενισχύσεις το αντιστασιακό φρόνημα του λαού κάνεις δολιοφθορές σε συμβολικούς στόχους δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για έργο του εχθρού. Για παράδειγμα, βάζεις φωτιά σε ένα τζαμί. Εμείς κάψαμε τζαμιά στην Κύπρο» http://www.protothema.gr/world/article/?aid=82598).
Ξεχνούν επίσης την τοποθέτηση του Αχμέτ Νταβούτογλου που στο βιβλίο του ανέφερε ότι η Τουρκία θα εισέβαλε στην Κύπρο ακόμα και αν υπήρχε μόνο ένας τουρκοκύπριος διότι οι λόγοι της εισβολής ήταν πρωτίστως γεωστρατηγικοί και σχετίζονταν με την αμυντική πολιτική της Τουρκίας και όχι με τα ανθρώπινα δικαιώματα που αρέσκονται να πιστεύουν αρκετοί “προοδευτικοί” αναλυτές.
Με αφορμή το εν λόγω δημοσίευμα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η ΝΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση
«Θλίψη και οργή προκαλούν σε όλους τους Έλληνες, βεβηλώνοντας τη μνήμη των Ηρώων του Κυπριακού Ελληνισμού, οι απαράδεκτες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, που δημοσιεύονται στην προσωπική διαδικτυακή σελίδα του προβεβλημένου στελέχους του, Γιάννη Μηλιού και συνυπογράφουν τα επίσης μέλη του, Σίσσυ Βωβού και Νάσος Θεοδωρίδης, ανήμερα της Μαύρης Επετείου της εισβολής του Αττίλα.
Σύμφωνα με τις απόψεις τους, για τα δεινά του Κυπριακού Ελληνισμού, ευθύνονται ο «ελληνικός εθνικισμός» και η «ελληνική επεκτατική πολιτική». Κατηγορούν, μάλιστα, τους Ελληνοκυπρίους ότι καταπιέζουν τους Τουρκοκυπρίους!!!
38 χρόνια μετά την εισβολή του Αττίλα στη Μεγαλόνησο, αναρωτιόμαστε αν το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ταυτίζεται πλήρως με τα όσα ακραία και επικίνδυνα υποστηρίζουν τα στελέχη του.
Σε αυτό κ. Τσίπρα επιτέλους θα απαντήσετε;».
Ακολουθεί η δημοσίευση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ
Οι «μαρξιστές» της Εποχής για το Κυπριακό
Χωρίς να θέλουμε να φτιάξουμε κάποιο σίριαλ, αποφασίσαμε να ξανα-αναφερθούμε στο ζήτημα της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων για το οποίο γράψαμε στην Εποχή της 24-12-06. Αφού ο σ. Κολοκασίδης, μέλος της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, μας τίμησε με μια απάντηση παρά το «κατάντημά» μας, όπως αναφέρει, και παρά το ότι μας θεωρεί μαρξιστές εντός εισαγωγικών, θέλουμε κι εμείς να πάρουμε τη σκυτάλη για τη συνέχεια.
Ας σημειώσουμε ότι δεν αναφερθήκαμε στο μικρό μας άρθρο στην πολιτική του ΑΚΕΛ, αν και φυσικά οι ιδέες που το άρθρο αυτό περιέκλειε είναι κριτικές για την πολιτική του.
Θεωρούμε ότι το Κυπριακό είναι ένα διεθνές ζήτημα, και ο λόγος για τον οποίο ενδιαφερόμαστε περισσότερο γι’ αυτό παρά για κάθε άλλο, είναι γιατί εμπλέκεται ο ελληνικός εθνικισμός, ο οποίος μας αφορά άμεσα, οι ελληνοτουρκικές διαφορές και οι υπερβολικοί εξοπλισμοί με βάση αυτό το επιχείρημα, αλλά και γιατί το Κυπριακό αποτελεί το πεδίο άσκησης επεκτατικής πολιτικής του ελληνικού κράτους αλλά και διαφόρων φανερών και κρυφών κλάδων του παρακράτους, εδώ και 50τουλάχιστον χρόνια.
Πρώτον, ο σ. Κολοκασίδης, αντιμετωπίζοντας την Τουρκία με ψυχροπολεμικό τρόπο, δηλαδή ως τον αιώνιο και απόλυτο εχθρό, όπως έκαναν κάποτε οι ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ, κατηγορεί το άρθρο μας ότι, έτσι όπως είναι, «ευχαρίστως θα το δημοσίευαν όλες οι εφημερίδες στην Τουρκία καθώς και πολλές τ/κυπριακές εφημερίδες». Εδώ έχει δίκιο.
Γιατί στην Τουρκία υπάρχει κάποια ελεγχόμενη ελευθερία του τύπου, και πράγματι οι τουρκικές εφημερίδες θα μπορούσαν να το δημοσιεύσουν αν κάποιοι φίλοι ή φίλες μας από την αριστερά το μετέφραζαν και το προωθούσαν. Ακόμα περισσότερη ελευθερία του τύπου έχει κατακτηθεί στη Βόρειο Κύπρο, και για τον ίδιο λόγο θα μπορούσε κι εκεί να δημοσιευθεί. Όμως, ο σ. Κολοκασίδης ξεκινάει το άρθρο του με την προφανή άποψη ότι «εκεί» δημοσιεύονται μόνο αυτά που ευνοούν την πολιτική της Άγκυρας. Η πραγματικότητα, ευτυχώς, είναι αρκετά διαφορετική.
Ας ελπίσουμε ότι ένα τέτοιο αιρετικό άρθρο θα μπορούσε να δημοσιευτεί και στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου, όπως και στην Ελλάδα, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς οι φωνές που συγκρούονται με την κατεστημένη σκέψη.
Δεύτερον, παραδέχεται ότι υπάρχει απομόνωση των Τ/Κυπρίων, ή λεγόμενη απομόνωσή τους, όπως αναφέρει, και ότι αυτή είναι απότοκο της εισβολής και κατοχής. (Όσο για την εισβολή, ας την αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή, δεν ξεχνούμε ότι δυστυχώς έγινε μετά από κάποιο πραξικόπημα της ελληνικής χούντας με τη βοήθεια βέβαια των Κυπρίων εθνικιστών με την αρωγή και τη συμβολή της ελληνικής χούντας, το 1974, αν δεν μας απατά η μνήμη μας).
Φυσικά η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάνει ότι μπορεί για να συνεχιστεί αυτή η απομόνωση, και να τιμωρείται η Τ/Κυπριακή κοινότητα, μέχρι που η Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματά της και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προ του 1974 εποχή. Μα, μήπως ξέχασε ο σύντροφος, ότι η διχοτόμηση και η πράσινη γραμμή υπάρχει από το 1964, 10 χρόνια δηλαδή πριν την τουρκική εισβολή και κατοχή;
Μήπως ξέχασε επίσης ότι ο οικονομικός στραγγαλισμός των Τ/Κ υπήρχε και καθ’ όλη αυτή τη 10ετία με την πολιτική του Μακαρίου; Μήπως ξέχασε το σχέδιο Ανάν, το 2004, που το κόμμα του, ενώ αρχικά είχε πει ότι ήταν θετικό αλλά ήθελε κάποιες εγγυήσεις, τελικά ζήτησε την καταψήφισή του από την Ε/Κυπριακή κοινότητα; Τι θα κάνουμε τώρα, μέχρι ένα νέο σχέδιο επανένωσης της Κύπρου προκύψει από τον ΟΗΕ, κάτι για το οποίο καμία σπουδή δεν υπάρχει από την Κυπριακή Δημοκρατία ή από το ΑΚΕΛ;
Θα αρνούμαστε στους Τ/Κύπριους το εμπόριο, την άμεση επικοινωνία με τον έξω κόσμο, την πολιτιστική παρουσία τους σε κάποιες διεθνείς διοργανώσεις κ.λπ.; Γιατί η κυπριακή κυβέρνηση, ναι μεν έχει συμφωνήσει στα λόγια για την άρση της απομόνωσης, αλλά δεν παίρνει μέτρα γι’ αυτό. Γιατί έχουμε αντίθετη πολιτική με τα άλλα εμπάργκο που έχουν ταλαιπωρήσει αφάνταστα άλλους λαούς, όπως του Ιράκ, της Σερβίας, της Κούβας, κ.λπ.;
Το ΑΚΕΛ έχει πράγματι άμεση ευθύνη γι’ αυτή την πολιτική, στο βαθμό που στηρίζει έναν πρόεδρο με ακροεθνικιστικό παρελθόν, που επιπλέον έχει ένα κόμμα πολύ μικρότερο του ιδίου. Και στο βαθμό που συμμετέχει στην κυβέρνηση.
Η χρήση από εμάς του όρου λαός και λαοί, όταν αναφερόμαστε στις δύο κοινότητες του νησιού, δεν οφείλεται στην υποστήριξη της πολιτικής της Άγκυρας, επειδή ακριβώς δεν τη θεωρούμε μαρξιστική, αλλά σε μια συνήθεια που έχουμε και που πράγματι πρέπει να την αλλάξουμε, μια και η πίστη μας στο γεγονός ότι ο λαός αυτός είναι ενιαίος και πρέπει να απολαμβάνει ισότητας ανεξαρτήτως εθνικότητας, έχει καταγραφεί επανειλημμένα μέσα από τις θέσεις μας και τις ενέργειές μας.
Η καταπίεση των Τ/Κυπρίων από τους οικονομικά ευημερούντες Ε/Κυπρίους είναι γεγονός, και όχι ένα τάχα, με τη διαφορά ότι η καταπίεση γίνεται από την Ε/Κυπριακή αστική τάξη και όχι από τους απλούς ανθρώπους της Ε/Κυπριακής κοινότητας. Και φυσικά μπράβο στην ΠΕΟ (αντίστοιχο της ΓΣΕΕ) «που έχει οργανώσει απεργίες εκεί που διαπίστωσε παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων σε βάρος Τ/Κυπρίων εργαζομένων».
Αλλά και είναι αυτονόητη υποχρέωσή της, φυσικά. Εμείς ζητούμε τον τερματισμό της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής στη Βόρειο Κύπρο, όπως και το ΑΚΕΛ, αλλά οι Τ/Κύπριοι εκφράζονται αυτή τη στιγμή από ένα μη αναγνωρισμένο κράτος, την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία όμως κατά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επίσημος συνομιλητής σε διεθνή φόρα αλλά και με την κυπριακή κυβέρνηση.
Η δημιουργία αυτού του κράτους είναι ένα αρνητικό γεγονός, προϊόν βεβαίως της κατοχής, που όμως έχει πλέον μια ζωή τριάντα ετών και η διάλυσή του πρέπει να συνδυάζεται με την επανένωση με βάση τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία όπως έχει γίνει κοινά αποδεκτό. Η άρνηση κάθε σχεδίου επανένωσης απλώς παγιοποιεί ακόμα περισσότερο αυτό το μικρό και μη αναγνωρισμένο κράτος.
Ο σ. Κολοκασίδης μιλά για «την Τουρκία» και τους «Τουρκοκύπριους» σαν να πρόκειται για ενιαία και αδιαίρετα Υποκείμενα, χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις, διαφορετικές στρατηγικές κ.ο.κ. Στο πλαίσιο αυτής της απαράδεκτης για έναν αριστερό ιδεολογίας, δεν έχει υποπτευθεί ότι στη Β. Κύπρο έλαβε χώρα ένα μεγαλειώδες κίνημα που ανέτρεψε τον Ντενκτάς και άφησε συγκεκριμένα θεσμικά και διεθνοπολιτικά ίχνη, που δημιουργούν προϋποθέσεις κοινής δράσης με τα ε/κ κινήματα και τις αντίστοιχες αριστερές πολιτικές δυνάμεις.
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση το ΑΚΕΛ έχει επιλέξει τα συμφέροντα της ε/κ αστικής τάξης και δεν καταγγέλλει καν τις παράνομες μπίζνες ή χορηγίες που κάθε τόσο βγαίνουν στην επιφάνεια, και στις οποίες φέρεται έντονα εμπλεκόμενος ο εκλεκτός τουπρόεδρος Παπαδόπουλος.
Όσο για τον όρο Β. Κύπρος, που εμείς χρησιμοποιούμε, πρέπει να θυμίσουμε ότι άλλη η γλώσσα ενός αριστερού άρθρου κι άλλη εκείνη της διπλωματίας (ή του ελληνικούιμπεριαλισμού).
Όλες αυτές οι εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις που αναφέρουμε παραπάνω, εκδηλώνονται συχνά. Πρόσφατη είναι η περίπτωση της γέφυρας στην οδό Λήδρας, που ο Ταλάτ καθώς και η τουρκική κυβέρνηση ήθελαν να γκρεμίσουν, εις όφελος της προσέγγισης των δύο κοινοτήτων, ενώ ο τουρκικός στρατός πρόβαλε βέτο. Τελικά η γέφυρα γκρεμίστηκε στις 9/1.
Τέλος, μας είναι περισσότερο από φανερό ότι η μικρή Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να εμποδίσει την Τουρκία να μπει στην ΕΕ, αφού την χρησιμοποιούν (την Κύπρο) οι μεγάλες δυνάμεις «της νέας τάξης πραγμάτων» όπως θα τις έλεγε ο σ. Κολοκασίδης, και έτσι να διαιωνίσει ένα καθεστώς ταϊβανοποίησης της Βόρειας Κύπρου ή κάτι παρόμοιο. Το αν οι απόψεις μας ή αυτές του ΑΚΕΛ συνάδουν με τις απόψεις της «νέας τάξης πραγμάτων», είναι στην κρίση των αριστερών ανθρώπων που διαβάζουν την Εποχή ή παρόμοια έντυπα και κείμενα, να το κρίνουν.
Φανταζόμαστε ότι πολλοί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους εκπαιδευμένοι στην εθνο-πατριωτική λογική από τις συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και ορισμένοι από την αριστερά, που απλώς προσθέτουν το επίθετο «αντιιμπεριαλιστική» σε αυτή την κυρίαρχη αστική λογική, θα χαρακτηρίσουν εμάς ως φορείς της «νέας τάξης πραγμάτων», όπως κάνει εξ άλλου και ο σ. Κολοκασίδης. Αντίθετα με τη λογική αυτή, εμείς επιμένουμε ότι δεν είναι η «πάλη των εθνών» αλλά τα συμφέροντα των εργαζόμενων και υποκείμενων σε εκμετάλλευση τάξεων, ε/κ και τ/κ, που πρέπει να μας ενδιαφέρουν.
Παράλληλα ρωτάμε, βέβαια, πόσο «αντιιμπεριαλιστικές» είναι όλες οι διευκολύνσεις που έχει υπογράψει ο Παπαδόπουλος με τις ΗΠΑ για τη διευκόλυνση του πολέμου στο Ιράκ, ή για τη συμφωνία έκδοσης πολιτών στις ΗΠΑ, την οποία η Κύπρος έχει υπογράψει και για την οποία επαίρεται ο Παπαδόπουλος.
Τέλος μας είναι φανερό ότι ένα μεγάλο αριστερό κόμμα σαν το ΑΚΕΛ, αν συγκρουστεί με τον εθνικισμό που είναι σύμφυτος με την αστική ιδεολογία, αρχικά ασφαλώς θα έχει κάποιες απώλειες στην επιρροή του. Διότι τότε δεν θα μπορεί ούτε θα θέλει να συγκυβερνά με τον Παπαδόπουλο σε μια συνδιοίκηση καθαρά αστική (αλλά και εθνικιστική απέναντι στην μειοψηφική κοινότητα που ζει στο νησί). Και γιατί να συγκρουστεί, λοιπόν;
Γιατί ο καπιταλισμός χρειάζεται ανατροπή και όχι συγκυβέρνηση, τόσο στην Κύπρο όσο και παντού αλλού. Αλλά σήμερα δεν έχουμε (οι εργαζόμενοι και τα κινήματα) τη δύναμη να ανατρέψουμε ούτε τους εθνικισμούς ούτε πολύ περισσότερο τους καπιταλισμούς. Μήπως είναι όμως η εποχή της σωστής προετοιμασίας για επόμενες και επερχόμενες αναμετρήσεις; Σ’ αυτό το ερώτημα εμείς απαντούμε θετικά, ενώ παράλληλα υποστηρίζουμε, ενθαρρύνουμε και συμμετέχουμε στα αντιεθνικιστικά κινήματα επαναπροσέγγισης τα οποία ήδη έχουν παίξει το θετικό τους ρόλο ο οποίος πρέπει να δυναμώσει στο μέλλον.
Νάσος Θεοδωρίδης, μέλος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
Σίσσυ Βωβού, μέλος της ΑΚΟΑ
Γιάννης Μηλιός, μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και διευθυντής του περιοδικού ΘΕΣΕΙΣ.__

ΠΗΓΗ: filologos10

Pandemonium…

Pandemonium είναι το όνομα της παράστασης που σηματοδότησε την έναρξη της μεγάλης μάζας των  εβραιομασονικων Ολυμπιακων Αγώνων το 2012, συμβολίζει τον αφέντη μας» που  έρχεται  με την Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Pandemonium είναι μια λέξη που εμφανίστηκε το 1667 υπό την πένα του Αγγλου Τζον Μίλτον στο Paradise Lost. Πανδαιμόνιο σημαίνει το φανταστικό κεφάλαιο της κόλασης, όπου ο Σατανάς επικαλείται το συμβούλιο των δαιμόνων. Δεδομένου ότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείται επίσης για να ορίσει ένα μέρος όπου υπάρχει διαφθορά, το χάος και αναταραχή. Ετυμολογικά, ο John Milton έχει σχηματίσει τη λέξη από την ελληνική πᾶν (πας ουδέτερη “, ενώ”), και δαίμων (που σημαίνει δαίμονας).

Το πανδαιμόνιο, ή κεφάλαιο της κόλασης, χωρίζεται σε διάφορα μέρη: στο κέντρο, το Παλάτι του Σατανά, σύμφωνα με τις μεταφράσεις, είναι λουσμένο με την φωτια της κολασεως και είναι το σπίτι με τα χειρότερα κακά, είναι το πιο επιβλητικό κτίριο  στην κόλαση. Σε εναν κλειστό χώρο στον οποίο ο Σατανάς θα επικαλειται τους χειρότερους δαίμονες της κόλασης για να προετοιμάσει την Αποκάλυψη. Όλα γύρω από αυτό το μέρος, οι τράπεζες της λάβας και δαίμονες υποτίθεται ότι προστατεύουν την είσοδο σε αυτήν την κεντρική τοποθεσία μακριά από τον οποιοδήποτε…

Το κακό είναι σ ‘αυτόν που σκέφτεται κακό.

Η Κοιλάδα του Θανάτου στη Σιβηρία, το Δάσος της Αυτοκτονίας στην Ιαπωνία, το Βουνό των Νεκρών στη Ρωσία…

Για χιλιάδες χρόνια, υπάρχουν μέρη στη Γη που πιστεύεται ότι είναι καταραμένα και διαβολικά. Κι εκείνοι που επέλεξαν να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις, μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν ή πέθαναν με φρικτό τρόπο.

Αλλά τι είναι πράγματι αυτό που κάνει τις τοποθεσίες τόσο επικίνδυνες; Μήπως οντότητες εκτός αυτού του πλανήτη, που θέλουν να προστατέψουν το μυστικό για την αληθινή καταγωγή των ανθρώπων;

ΠΗΓΗ

Η πύλη της κολάσεως στο Τουρκμενιστάν Ένας γιγάντιος κρατήρας στην έρημο Καρακoρούμ «καίγεται» επί 40 χρόνια


Η πύλη της κολάσεως στο Τουρκμενιστάν
Το εντυπωσιακό σκηνικό δεν ανήκει στην τριλογία του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» αλλά σε περιοχή του Τουρκμενιστάν
Ονομάζεται Νταρβάζα ή αλλιώς «πύλη της κολάσεως». Η απόκοσμη όψη του, θα μπορούσε να θυμίζει σκηνή από τον κρατήρα του «σκοτεινού» ηφαιστείου Μάουντ Ντουμ στην τριλογία «Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών». Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για έναν γιγάντιο κρατήρα στην έρημο Καρακούμ, στο Τουρκμενιστάν, ο οποίος δημιουργήθηκε από γεωλόγους που μελετούσαν την περιοχή πριν από περίπου 40 χρόνια.

Και γεννήθηκε η… πύρινη πύλη
Όλα ξεκίνησαν το 1971, όταν ερευνητές από την Σοβιετική Ένωση στην προσπάθειά τους να ανοίξουν μια τρύπα στο έδαφος, έπεσαν πάνω σε μια σπηλιά φυσικού αερίου. Το έδαφος στο συγκεκριμένο σημείο κατέρρευσε, αποκαλύπτοντας έναν κρατήρα διαμέτρου 70 μέτρων. Φοβούμενοι ότι το άνοιγμα αυτό θα απελευθέρωνε στην ατμόσφαιρα δηλητηριώδη αέρια, οι γεωλόγοι αποφάσισαν να βάλουν φωτιά. Υπολόγιζαν μάλιστα ότι η φωτιά θα έκαιγε για μερικές μέρες έως ότου εξαντληθούν τα εύφλεκτα αέρια, κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε με αποτέλεσμα ο κρατήρας να παραμένει φλεγόμενος μέχρι και σήμερα.

Η πύλη της κολάσεως βρίσκεται περίπου 260 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του Τουρκμενιστάν, Ασγκαμπάτ. Η χρυσαφένια της λάμψη είναι ορατή σε μια ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από το χωριό Νταρβάζα (που σημαίνει πύλη) στο οποίο βρίσκεται.

Στον χάρτη φαίνεται η θέση του χωριού Νταρβάζα, όπου και εντοπίζεται ο πύρινος κρατήρας
        

Τον Απρίλιο του 2010, ο πρόεδρος της χώρας Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ επισκέφθηκε την περιοχή και διέταξε τη σφράγιση του κρατήρα. Ωστόσο αυτό δεν έγινε, ούτε οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια για την εκμετάλλευση της θερμικής ενέργειας του φλεγόμενου κρατήρα.

ΠΗΓΗ