Archive | ΕΛΛΑΔΑ RSS for this section

Η Βοσνιακή τηλεόραση θεωρεί αναπόφευκτη τη νέα σύγκρουση στα Σκόπια

«Οι Αλβανοί στα Σκόπια, οι οποίοι αριθμούνται περίπου στο ένα εκατομμύριο άτομα , είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για μια Μεγάλη Αλβανία», αυτό είναι το μήνυμα που περνάει μπροστά από τις τηλεοπτικές κάμερες της δημόσιας τηλεόρασης της Βοσνίας, γράφει η σκοπιανή «Ρεπούμπλικα».


«Το ντοκιμαντέρ που παρήχθη από την Ομοσπονδιακή Τηλεόραση της Βοσνίας επαναλαμβάνει τη ρητορική που υπήρχε στη χώρα μας πριν από τη σύγκρουση του 2001», σημειώνει το σκοπιανό δημοσίευμα.

«Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι, παρά το ριζοσπαστισμό των νέων, βλέπουν τον πόλεμο ως λύση μεταξύ των εθνοτήτων, ενώ οι ηλικιωμένοι επιζητούν την ειρήνη για τα παιδιά τους».

Στο ντοκιμαντέρ, συνεχίζει το δημοσίευμα, παρουσιάζονται πολιτικά πρόσωπα και απλοί πολίτες των Σκοπίων που ομιλούν για την πραγματικότητα των εθνοτήτων.

Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 ,τόμος1, Σελ 71



  • Πολλές φορές συζητούσαμε για τα εθνικά θέματα . Όταν του έλεγα για τα Σκόπια , για τον Γκλιγκόρωφ , ο παππούλης έλεγε : ‘Αυτόν άστον να φωνάζει. Τι μπορούν να μας κάνουν ; Αυτοί μια χούφτα άνθρωποι ….. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα . Αυτοί θα τα βρουν μπροστά τους ’ . Ποτέ δεν ανέφερε ότι θα μας πάρουν την ονομασία της Μακεδονίας .

 © Βαλκανικό Περισκόπιο – Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Και ο αποπληθωρισμός …. εμφανίστηκε στην Ελλάδα



From HEIL GAP (or mind the GAP)     
Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική αρχή ΕΛ.ΣΤΑΤ  ο πληθωρισμός σε ετήσιο ρυθμό υποχώρησε κατά -0,2 τοις εκατό το Μάρτιο από 0,1 τοις εκατό τον προηγούμενο μήνα.


Μπλα – μπλα – μπλα …. έφθασε στο χαμηλότερο επίπεδο μετά από 46 χρόνια, από το Μάιο του 1968, όταν ο πληθωρισμός εμφανιζόταν στο -3 τοις εκατό ….


Μπλα-μπλα-μπλα
“Αυτή είναι η πρώτη ένδειξη του αποπληθωρισμού” είπαν οι εμπειρογνώμονες στις οικονομικές ειδήσεις του Capital.gr , τονίζοντας ότι ο αποπληθωρισμός έρχεται με χρονική καθυστέρηση.
Η ύφεση που ξεκίνησε το 2008, για το 2013 εκτιμάται στο 4,5%, ενώ μέχρι καιπρόσφατα ακόμη … οι τιμές συνέχιζαν να αυξάνονται.
Οι ειδικοί όμως ανησυχούν ότι θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τις τιμές των βασικών αγαθών να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα.
Δεν είναι σαφές, αν αυτό ο αποπληθωρισμός είναι προσωρινός ή μόνιμος. 




Τι σημαίνει αυτό στην πράξη για την ζωή και τη συμπεριφορά των καταναλωτών; Πιθανότατα ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν την περικοπή των εξόδων από τη στιγμή που συνειδητοποιούν ότι πληρώνουν λιγότερα για τα αγαθά που δεν χρειάζονται και περισσότερο για τα αγαθά που χρειάζονται.
Αυτό θα οδηγήσει σε μείωση της παραγωγής και ΑΝΕΡΓΊΑ , κατά συνέπεια, θα μειωθούν και οι τιμές. 
Οι οικονομολόγοι γενικά πιστεύουν ότι ο αποπληθωρισμός είναι ένα πρόβλημα σε μια σύγχρονη οικονομία, διότι μπορεί να επιδεινώσει την ύφεση και να οδηγήσει σε μια αποπληθωριστική σπείρα.


Η αποπληθωριστική σπείρα είναι μια κατάσταση όπου οι μειώσεις των τιμών οδηγούν σε μείωση της παραγωγής, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε μείωση των μισθών και της ζήτησης, η οποία οδηγεί σε περαιτέρω μειώσεις των τιμών.


ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΟΜΩΣ ;;;;;;;;
Σημειώνεται πως μόλις σήμερα … το Δ.Ν.Τ συνεχάρη την Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας η οποία θα αγοράσει κρατικά ομόλογα με στόχο να αυξήσει τον πληθωρισμό στο 2%.



ΕΞΑΛΛΟΥ Ο ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ :
Και ο αποπληθωρισμός …. εμφανίστηκε στην Ελλάδα ….
Το γράφαμε … που ακριβώς επεδίωκαν να φτάσουν την ελληνική κοινωνία ….  
Δεν μας πιστεύατε όμως !
Είπατε τίποτα ;;;;;;;;
HEIL GAP (or mind the GAP)            
   

ΕΕ-ΗΠΑ: «Colpo grosso» κατά της Ρωσίας, η ρίζα του κακού στην Ελλάδα;






Με γεωπολιτική και γεωοικονομική εξαφάνιση – στη κυριολεξία – απειλείται η Ρωσία εάν η πιθανότητα δημιουργίας Ζώνης Ελευθέρου Εμπορίου (ΖΕΕ / Free Trade Area στην αγγλική)… μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ υλοποιηθεί στο άμεσο μέλλον. Η συγκεκριμένη δε στρατηγική είναι ακόμα σε θέση να εξηγήσει και πολλά από τα «ανεξήγητα» τα οποία λαμβάνουν χώρα τα τελευταία τρία έτη στον νότο της ΕΕ και ειδικότερα στην Ελλάδα – κυρίως – και την Κύπρο.
 Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη_
 Προτού προχωρήσουμε σε μία σύντομη ανάλυση της παραπάνω παρατήρησης, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε δύο θέματα:
 Πρώτον, μία διαδικτυακή ανάρτηση δεν μπορεί να είναι ο κατάλληλος χώρος για να προχωρήσουμε σε διάλεξη ακαδημαϊκού επιπέδου όπως αυτή λαμβάνει χώρα σε μία ακαδημαϊκή αίθουσα πρωτοετών και δευτεροετών φοιτητών του τομέα των Διεθνών Επιχειρήσεων (International Business) και των Διεθνών Σχέσεων, έτσι εάν οι φίλοι αναγνώστες θελήσουν περισσότερες πληροφορίες δεν έχουν παρά να αποταθούν στην ανάλογη διεθνή βιβλιογραφία.
 Δεύτερον, θεωρούμε εκ των προτέρων δεδομένο πως οι συγκεκριμένες αναρτήσεις του «defence-point.gr», δηλαδή… η συγκεκριμένη όπως και η προηγούμενη με τίτλο «ΕΤΕ-Eurobank: Τί το ευρύτερο ίσως αποσιωπά το… δράμα;» Θα… υποκλαπούν ανερυθρίαστα πολλούς που προσπαθούν να πουλήσουν πολιτική και… εξυπνάδα (πολιτικούς φορείς, δημοσιογράφους κ.λπ.) στους αποχαυνωμένους από τα χτυπήματα Έλληνες, χωρίς φυσικά να κάνουν καν τον κόπο να αντιληφθούν στην ολότητά τους τα θέματα υπό συζήτηση, αλλά και χωρίς να δίνουν καμία σημασία στη πνευματική εργασία και ιδιοκτησία άλλων ανησυχούντων πολιτών, ούτε φυσικά και να αναφερθούν σε αυτούς, οικειοποιούμενοι ξένη εργασία. Για να αντιληφθούμε τη σημασία όλων των εξελίξεων και για ποιον λόγο υπογραμμίζουμε την προσπάθεια συμφωνίας δημιουργίας ΖΕΕ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ δεν έχουμε παρά να δούμε πρώτα το τι ακριβώς εννοούμε με την έκφραση ΖΕΕ και τι ακριβώς μπορεί να συμβεί μέσα σε αυτή. Και εδώ μπαίνουμε σε χωράφια ακαδημαϊκής διάλεξης. 
 Η Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου σε γενικές γραμμές θεωρείται η πρώτη, δηλαδή η πλέον «απλή» και «χαλαρή» οικονομική ενοποίηση μεταξύ κρατών ή/και διεθνών οργανισμών.
 Για την ιστορία, να αναφέρουμε πως εάν κάποια κράτη θέλουν να δημιουργήσουν μία οικονομική ένωση πρώτα δημιουργούν ΖΕΕ μετά προχωρούν στην λεγόμενη «Τελωνιακή Ένωση» (Customs Union) και τέλος στη δημιουργία της «Κοινής Αγοράς» (Common Market), η οποία μπορεί στη πλέον εξελιγμένη της μορφή να μετατραπεί και σε μία Νομισματική Ένωση (Common Currency Area). Το 90% περίπου των περιφερειακών οικονομικών ενώσεων είναι της μορφής των ΖΕΕ, με μόλις το 10% να αποτελούν Τελωνιακές Ενώσεις και την ΕΕ να αποτελεί το μόνο παράδειγμα Κοινής Αγοράς και μάλιστα της πλέον εξελιγμένης μορφής αφού στους κόλπους της έχει αναπτύξει και μία Νομισματική Ένωση. Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό το 90% των έως τώρα συμφωνιών είναι της μορφής της ΖΕΕ επειδή αυτή είναι η πλέον απλή πρωταρχική μορφή με τις λιγότερες δεσμεύσεις (σε νομικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο), αλλά είναι κοινός τόπος πως οι περισσότερες ΖΕΕ από την ιδρυτική τους διακήρυξη μιλάνε για το όραμα της δημιουργίας Κοινής Αγοράς στο απώτερο μέλλον. 
 Το δεύτερο σημείο στο οποίο θα σταθούμε είναι το γεγονός πως για να δικαιολογηθεί η δημιουργία τέτοιων μορφών οικονομικής εξάρτησης μεταξύ δύο ή και περισσότερων κρατών, προϋπόθεση είναι να υφίσταται μία πραγματική ανάγκη η οποία θα πρέπει να ικανοποιηθεί και δεν είναι άλλη από την ύπαρξη πολύ αυξημένων, πέραν του διεθνούς μέσου όρου, εμπορικών σχέσεων μεταξύ τους. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα προφανώς θα δημιουργήσει την ανάγκη για μια περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων έτσι ώστε να υπάρχει προνομιακή μεταχείριση σε σχέση με τρίτες χώρες και οργανισμούς. Για παράδειγμα, είναι λογικό οι χώρες της Ευρώπης να προχωρούσαν σε μία οικονομική ενοποίηση αφού περί του 50% των εξαγωγών τους επικεντρωνόταν στη συγκεκριμένη περιοχή και μεταξύ τους. Άρα, η πραγματικότητα που λέει πως η ΕΕ με τις ΗΠΑ έχουν διμερές εμπόριο ύψους μισού περίπου τρις ΕΥΡΩ είναι προφανές πως υπαγορεύει στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων, σε επίσημο και θεσμικό επίπεδο. 
 Το τρίτο δε σημείο της «διάλεξης» αφορά το τι ακριβώς σημαίνουν σε πρακτικούς όρους οι διάφοροι αυτοί τύποι οικονομικών οργανισμών. Για λόγους οικονομίας του χώρου, θα περιγράψουμε μόνο το τι ακριβώς σημαίνει η ΖΕΕ καθώς και ένα κυρίως αποτέλεσμα της θεωρίας της Οικονομικής Ενοποίησης, το οποίο σχετίζετε άμεσα με το επιχείρημα που προβάλουμε. Όπως προαναφέραμε για περισσότερες πληροφορίες οι φίλοι μπορούν να διαβάσουν τη σχετική βιβλιογραφία. Στη ΖΕΕ λοιπόν οι χώρες που συμμετέχουν άρουν κάθε προστατευτικό εμπόδιο στη διακίνηση εμπορευμάτων και υπηρεσιών (goods & services) μεταξύ τους, ενώ η κάθε χώρα ξεχωριστά μπορεί να ακολουθεί ανεξάρτητη πολιτική με τρίτους (κοινή εμπορευματική πολιτική έναντι τρίτων γίνεται εάν έχουμε μορφή Τελωνιακής Ένωσης).
 Με άλλα λόγια, στην περίπτωση δημιουργίας ΖΕΕ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ όλα τα εμπορεύματα και οι υπηρεσίες (προσοχή! ΟΧΙ τα κεφάλαια και οι άνθρωποι) θα μπορούν να κινούνται χωρίς δασμούς κλ.π. όπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα μεταξύ των χωρών της ΕΕ (η οποία ως Κοινή Αγορά επιτρέπει και τη κίνηση χωρίς κολλήματα κεφαλαίων και προσώπων). Τι μας λέει η οικονομική θεωρία της ενοποίησης αναφορικά με τα αποτελέσματα τέτοιων πρωτοβουλιών; Αυτό που μας ενδιαφέρει από μία μεγάλη ακαδημαϊκή συζήτηση είναι πως ένα από τα αποτελέσματα τέτοιων ενοποιήσεων είναι και η «Δημιουργία Εμπορίου» (Trade Creation), το οποίο σε γενικές γραμμές σημαίνει πως σε τέτοιου είδους συσσωματώσεις οι διάφορες πηγές παραγωγής κινούνται από τις περιοχές που είναι λιγότερο αποτελεσματικές και παραγωγικές, σε περιοχές που είναι περισσότερο. Δηλαδή, με τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου οικονομικού οργανισμού επιβιώνει πάντα ο πιο αποτελεσματικός και ο πιο ανταγωνιστικός. Δεν νομίζουμε πως η σημερινή πραγματικότητα μας αφήνει καμία αμφιβολία για τη συγκεκριμένη παρατήρηση. 
 Ολοκληρώνοντας τη σύντομη αυτή… διάλεξη, περνάμε στις χωράφια της γεωπολιτικής και αναφέρουμε πολύ σύντομα το πως η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι δυνατόν να «εξαφανίσει» τη Ρωσία από τον χάρτη, αλλά και πως όλα αυτά συνδέονται με το τι συμβαίνει στον νότο της ΕΕ και κυρίως στην περιοχή του Ελληνισμού. Αναφορικά με την πρώτη παρατήρηση, δηλαδή για τη Ρωσία, αρκεί να αναφέρουμε πως η ΖΕΕ μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ θα επιδράσει νομοτελειακά στις σχέσεις της ΕΕ με τη Ρωσία ως εξής: 
 (α) Η Ουάσιγκτον λόγο της άρσης κάθε περιορισμού στη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών με την ΕΕ θα αποτελέσει τον προνομιακό εταίρο των Βρυξελλών, αφού η εισαγωγές από τη Ρωσία θα χάσουν την ανταγωνιστικότητά τους. 
 (β) Είναι πλέον γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη ότι το Σχιστολιθικό Φυσικό Αέριο των ΗΠΑ βρίσκεται στην ουσία σε ανεξάντλητα αποθέματα, ενώ η εξόρυξή του και η εξαγωγή του είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΦΘΗΝΗ επιλογή σε σχέση με το «συμβατικό» φυσικό αέριο που εξορύσσεται ή σχεδιάζεται να εξορυχτεί από υπεράκτιες πλατφόρμες. Τι θα συμβεί λοιπόν εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να εξάγουν το φυσικό αέριο στην Ευρώπη με στόχο να μειώσουν δραστικά την εξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία και να την εξαρτήσουν πλήρως από τις ίδιες; Πώς θα μπορέσει η Μόσχα να ανταγωνιστεί ένα φτηνότερο προϊόν, το οποίο θα προέρχεται από μία περιοχή η οποία θα είναι οικονομικά ενοποιημένη με την ΕΕ;
 (γ) Χωρίς να επεκταθούμε περεταίρω απλά να επισημάνουμε πως η συγκεκριμένη εξέλιξη, η δημιουργία ΖΕΕ μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ μπορεί στο μέλλον να οδηγήσει σε περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων, στις μορφές που περιγράψαμε πιο πριν, κάτι το οποίο είναι απολύτως συμβατό με τις βασικές αρχές της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής σχολής για το πώς οι Αγγλοσάξονες θα συνεχίσουν να κυριαρχούν στην «Παγκόσμια Νήσο». 
 Περνώντας στη περίπτωση του Νότου, και ειδικά στη χώρα μας, απλά να επισημάνουμε πως σύμφωνα με τη θεωρία της «Δημιουργίας Εμπορίου», το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, άρα οι χώρες του Νότου σε μία πραγματικά ενοποιημένη, και υπό γερμανικό έλεγχο, ΕΕ πολύ απλά αποτελούν τις ζώνες μη-ανταγωνιστικότητας οι οποίες θα πρέπει να γίνουν ανταγωνιστικές, εάν η γερμανική ΕΕ θα θέλει να αποκτήσει σε μία μελλοντική δημιουργία ΖΕΕ με τις ΗΠΑ ίσο ρόλο και όχι ρόλο κομπάρσου όπου ξαφνικά ο ατλαντικός εταίρος θα απορροφήσει τη μη-ανταγωνιστική ΕΕ προς όφελός του. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε πως οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει τη NAFTA (North American Free Trade Agreement) η οποία αποτελεί μία ΖΕΕ μεταξύ ΗΠΑ, Καναδά και… Μεξικό, και μαντέψτε πως ακριβώς λειτουργεί το σύστημα: Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στις ΗΠΑ και τον Καναδά, πηγαίνουν και παράγουν στο Μεξικό και μετά τα εξάγουν στους βόρειους γείτονες του. Αυτός που θα μας πει λοιπόν γιατί ολόκληρος ο Νότος της ΕΕ τραβάει αυτά που τραβάει, κερδίζει «χρυσούν ωρολόγιον»… θα αρχίσει να αναπτύσσεται έχοντας καταστεί φθηνό κέντρο παραγωγής προϊόντων που θα εξάγονται στο πλαίσιο της ΖΕΕ με τις ΗΠΑ; 
 Φυσικά ο Δρ. Σόιμπλε δεν πρόκειται ποτέ να μας πει στα μούτρα πως επιθυμεί να μας «μεξικανοποιήσει» (φυσικά και δεν έχουμε κάτι και δεν υποτιμούμε τον περήφανο και όμορφο λαό της συγκεκριμένης φιλικής και μαγευτικής χώρας, απλά αναφερόμαστε στο μοντέλο επιχειρηματικής «ανάπτυξης» που προσπαθούν οι Γερμανοί να επιβάλλουν σε εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες) αλλά είναι σίγουρο πως οι «ηγεσίες» μας το γνωρίζουν. 
 Κλείνουμε τη συγκεκριμένη ανάλυση λέγοντας πως θα επανέλθουμε, με περισσότερες λεπτομέρειες, ενώ φυσικά και θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως πολλές άλλες παράμετροι θα πρέπει να αναλυθούν, όπως για παράδειγμα το πώς θα αντιδράσει η Ρωσία και το κατά πόσον θα αντιπροτείνει την Ένωση «από τη Λισσαβόνα στο Βλαδιβοστόκ», ή το τι ακριβώς θα συμβεί εάν οι ΗΠΑ θεωρήσουν πως η Γερμανία δεν θα πρέπει να «ενοποιήσει» υπό την ηγεσία της την ΕΕ. 
 Η υπόθεση πάντως γίνεται όλο και πιο περίπλοκη και το σίγουρο είναι πως οι «ηγέτες» μας όλα αυτά τα θεωρούν… «κινέζικα» ή μάλλον «μεξικάνικα». 
 Έχοντας διαβάσει Ιστορία και παρατηρήσει τις πεποιθήσεις των λαών τη στιγμή που διαμορφώνονταν οι εξελίξεις, σε σχέση με αυτά που κατέγραψαν εκ των υστέρων οι ιστορικοί, αντιλαμβανόμαστε ότι όσα πραγματικά γίνονται και εξετάζονται σπανίως βλέπουν το φως της δημοσιότητας σε «ζωντανό χρόνο». 
Οπότε, το συμπέρασμα είναι πως το μόνο «όπλο» των κοινωνιών για να αντιλαμβάνονται και να συμμετάσχουν στις εξελίξεις αντιδρώντας, είναι η οργανωμένη, μεθοδική και τεκμηριωμένη σκέψη… ΠΗΓΗ

Απολογισμός…Χρόνων Ντροπής








Σε μερικές εβδομάδες θα συμπληρωθούν τα τρία χρόνια από την αποφράδα εκείνη ημέρα του Μαϊου του 2010, όπου ο τότε Πρωθυπουργός (ΓΑΠ) , από το νησί Καστελόριζο και με φόντο το λιμάνι του , “απήγγειλε” το βαρύγδουπο… διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό , για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Έκτοτε ξεκίνησε η περαιτέρω αβυσσαλέα οικονομική κατακρήμνιση και εκμετάλλευση της χώρας , από τους αδηφάγους , τοκογλύφους και εκβιαστές δανειστές . Η επελθούσα οικονομική ανέχεια , ενσπείρει ως νέο “τσουνάμι”, την ένδεια σε όλη την χώρα και μια μεγάλη μερίδα του λαού να επιζητεί το πιάτο φαγητού για να επιζήσει…

Τα χρόνια που προηγήθηκαν του σημαδιακού διαγγέλματος από το καστελόριζο το 2010 , οι εκάστοτε κυβερνήσεις και με αναλογούν μερίδιο ευθύνης στην εκάστοτε αντιπολίτευση , είχαν επιδοθεί σε μία διαρκή διελκυστίνδα , για το ποια θα δανειστεί τα περισσότερα χρήματα από τους τοκογλύφους της αγοράς .Τα χρήματα αυτά , δηλαδή το υπέρογκο χρέος , που έχει καταδικάσει σήμερα τη χώρα στην φτώχεια και την εξαθλίωση , τα φόρτωναν στις πλάτες του Έλληνα απλού πολίτη δίνοντάς του ψιχία , ενώ το μέγιστον , με ανοίκειες καταχρήσεις και ευρηματικούς τρόπους , πήγαινε στους ημέτερους στους παρατρεχάμενους και τα καρτάσια.
Οι ημέτεροι , αυτούς που διορίζατε κ. πολιτικοί εκάστοτε , με τους παχυλούς και τους απίθανους μισθούς , σε θέσεις “κλειδιά”για να καλύπτουν τις “πομπές” σας.
Οι παρατρεχάμενοι , για να εξασφαλίσετε την επανεκλογή σας , φυσικά όχι με το αζημίωτο , κάνατε τα στραβά μάτια σε ατασθαλίες πάσης φύσεως οικονομικής υφής όπως:
Φοροδιαφυγές και μαύρα χρήματα σε καταθέσεις εξωτερικού.
Υπερτιμολογήσεις προμηθειών και κατασκευής έργων , για να υπάρξουν οι προϋποθέσεις εκείνες , ώστε να επιτευχθεί η κάλυψη του παραγόμενου “μαύρου” χρήματος .
Οι χαριστικές αναθέσεις έργων , τα οποία ξεκινούσαν με κάποιους προϋπολογισμούς για να καταλήξουν τελικά, το δημόσιο να πληρώσει το πολλαπλάσιο αυτών.
Τα “καρντάρσια” άτομα του συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντός σας , που ανελάμβαναν την φυγάδευση , του πλεονάζοντος χρήματος , από της κάθε είδους λαμογιές και εν πολλοίς μαύρο , για την εξασφάλισή του σε τράπεζες εξωτερικού , υπεράκτιες εταιρείες (ofshore) και σε νησιώτικους παραδείσους…
Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί η χαριστική και προστατευτική νομοθεσία , που ψηφίζατε κατά καιρούς για ίδιον όφελος και των παρατρεχάμενων με κορωνίδα τον επαίσχυντο νόμο “Περί Ευθύνης Υπουργών “.

Οι ατασθαλείες αυτές ηθελημένες ή όχι έρχονται να δέσουν αγκαλιαστά με τα τρία χρόνια της ντροπής , στα οποία εφαρμόσατε μαζί με την τρόϊκα , που μας την καθίσατε στο σβέρκο μας , το μεγαλειώδες τρίπτυχο της παταγώδους αποτυχίας σας (Κόψτε-διώξτε-πουλήστε).
Το τρίπτυχο αυτό θα μπορούσε να το εφαρμόσει ο οιοσδήποτε άσχετος με την οικονομική επιστήμη δηλαδή:
Κόψιμο των μισθών και των συντάξεων μέχρις ευτελισμού των.
Διώχνοντας και απολύοντας εργαζόμενους και υπαλλήλους στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα με τα γελοία επιχειρήματα της Εφεδρείας της Διαθεσιμότητας και της Κανονικότητας , γιατί ντρέπεστε να πείτε την λέξη απόλυση. Καταφεύγετε προφανώς , στο να μας παρουσιάζετε νέους ευρηματικούς λεκτικούς όρους , που σε αυτά τα πολιτικά τερτίπια είστε “μανούλες”.
ΝΑΙ πουλήστε αυτό που λέτε αποκρατικοποιήσεις. ΕΠΡΕΠΕ όμως να το είχατε κάνει προ πολλού , ώστε να μην υποτιμηθεί η πραγματική αξία των και πάντα μέσα στα αυστηρά πλαίσια , ότι αυτές πραγματοποιούνται προς όφελος των Ελλήνων πολιτών , που είναι οι ιδιοκτήτες όλου του δημόσιου πλούτου επίγειου , υπόγειου και υποθαλάσσιου. Αντί αυτού έρχεστε σήμερα να πουλήσετε κάτω από την ασφυκτική πίεση του υπέρογκου εξωτερικού χρέους , της μεγίστης οικονομικής ανέχειας της χώρας και της επίμονης και εκβιαστικής θέσεως των δανειστών…εδώ και τώρα πουλήστε… απειλώντας μάλιστα ασύστολα , αφού μας έχουν δέσει χειροπόδαρα , για την μη εκταμίευση της εκάστοτε δανειακής δόσης.
Από την άλλη πλευρά οι κατά τα άλλα κύριοι του βορά της Ευρωζώνης , τα τρία αυτά χρόνια του “γολγοθά” των Ελλήνων απλών πολιτών , κοίταξαν και κοιτάζουν με περίσσεια εφευρετικότητα , να οικειοποιηθούν τα πρόσκαιρα οφέλη , που προσέφερε η επαπειλούμενη χρεωκοπία της Ελλάδας , τσαλαπατώντας κατάφωρα τις βασικές ιδρυτικές αρχές της Ε.Ε της ισότητας και της αλληλεγγύης .
Η αγορά είχε αποκλείσει τον δανεισμό της Ελλάδας και εάν υπήρχε κάπου , ήταν άκρως απαγορευτικός γιατί ζητούσαν υπέρογκα επιτόκια . Τότε οι σημερινοί δανειστές μας , που δανειζόντουσταν , οι περισσότεροι , με μηδενικά ή και αρνητικά επιτόκια , μας δάνειζαν με 4,5%. Εάν αυτό δεν είναι καραμπινάτη τοκογλυφία , τότε η λέξη τοκογλύφος πρέπει να διαγραφεί από όλα τα λεξικά . Δεν φτάνει μονό αυτό αλλά βάζανε και τα πειθήνια φερέφωνα τους να μας προτρέπουν σαρκαστικά …πουλήστε τα νησιά σας και την ακρόπολη για να ξεχρεώσετε . Σε αυτή την αποτρόπαια και ταπεινωτική κατάσταση μας φέρατε κύριοι πολιτικοί μας και άντε τώρα να ξεμπλέξουμε…

Το οσονούπω τέλος , της τριετίας της ντροπής , βρίσκει την Ελλάδα υπό πλήρη ύφεση και οικονομική κατοχή , έμμεσα δε , να απειλείται η Εθνική κυριαρχία της .
Το πετσοκόψημο των μισθών και συντάξεων πραγματοποιείται αδιάντροπα και ασύστολα συνεχώς και χωρίς τελειωμό , λες και βάλατε στόχο να αποστείλετε την τρίτη ηλικία μία ώρα αρχύτερα στον άλλο κόσμο .
Το χρέος να καλπάζει σαν αφηνιασμένο άλογο . Το που θα σταματήσει άγνωστο…
Η ανεργία αυξάνεται καθημερινά σε απίστευτα και πρωτόγνωρα ύψη , ώστε η Ελλάδα να δρέπει δάφνες πρωτιάς στην Ευρώπη .
Οι απολύσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό τομέα , όλο και αυξάνονται μέρα με την ημέρα και αγγίζουν αριθμούς τελείως απρόβλεπτους και πέραν πάσης λογικής .
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις , θύματα και αυτές της ύφεσης, σφραγίζονται η μία μετά την άλλη με ρυθμό ανεξέλενκτο .
Η αβεβαιότητα για την τιθάσευση της ανεπανάληπτης και απερίγραπτης οικονομικής κρίσης , ελοχεύει καθημερινά και στέκεται σαν “βραχνάς” στα στήθη όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα των απλών ανθρώπων , που τίθεται σε κίνδυνο και αυτή ακόμη η ύπαρξής τους .

Σε αυτή την ζοφερή κατάσταση μας έφερε η άφρονα πολιτική , που εφαρμόσατε κύριοι πολιτικοί εδώ και πολλά χρόνια . Εκείνο που απέμεινε είναι να ευχηθούμε να εμφανισθεί ο “από μηχανής Θεός” για να δώσει την ποθούμενη λύση , όπως στην αρχαία τραγωδία…

ΠΗΓΗ
ΠΗΓΗ1

Ευρωπαϊκή τραπεζική ληστεία σε εξέλιξη, αλλιώς έρχεται… «κούρεμα»;

Ένα πολύ βρόμικο παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη με τον «αμαρτωλό» τραπεζικό κλάδο υπό την έννοια των αναμφισβήτητων ευθυνών του για τη σημερινή κατάσταση μέσω των ανεξέλεγκτων δανειοδοτήσεων σε «κάθε καρυδιάς καρύδι» που έχει οδηγήσει και τον ίδιο και τους πελάτες του στο όριο της χρεοκοπίας, αλλά και τις μαζικές επενδύσεις σε «προϊόντα ΑΚ» (θα εξηγήσουμε).
Πρόκειται για νεολογισμό που εισαγάγουμε εμείς σήμερα, επειδή δεν μπορούμε να μπορούμε διαφορετικό τρόπο να περιγράψουμε τις μαζικές επενδύσεις στον χώρο των «παραγώγων» που είχε εξελιχθεί στις διεθνείς αγορές σε ένα παιχνίδι παρόμοιο με αυτό που εκτυλίσσεται στο πρακτορείο ΠΡΟΠΟ στη γειτονιά του καθένα μας όταν σημειώνεται «τζακ ποτ»…

Άρα, το «ΑΚ» δεν είναι «Αμοιβαία Κεφάλαια», αλλά αντιπροσωπεύει τα «Προϊόντα Αέρα Κοπανιστού». Έτσι το αισθανόμασταν, έτσι το γράψαμε. Πολλοί θα αντιτείνουν – και σε ένα βαθμό θα έχουν δίκιο – ότι μέσω των παραγώγων προϊόντων, οι σοβαροί επενδυτές διασφάλιζαν σε έναν βαθμό την επένδυσή τους, το αποκαλούμενο στους οικονομικούς κύκλους και ως «hedging». Εν ολίγοις, για αν δώσουμε ένα παράδειγμα, έστω ότι επενδύσεις ένα εκατ. ευρώ σε μία μετοχή μιας σοβαρής εταιρίας σε ένα διεθνές χρηματιστήριο (δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί δεν ασχολούμαστε με το ελληνικό…).

Εάν η επένδυση, για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν αποδώσει, επειδή για παράδειγμα κάποιος αστάθμητος παράγοντας, μια διεθνής εξέλιξη κατακρημνίσει τα χρηματιστήρια κι εσύ θέλεις να ρευστοποιήσεις το κεφάλαιό σου, κινδυνεύεις να χάσεις ποσό ανάλογο της πτώσης της τιμής της μετοχής. Έρχεται όμως η δυνατότητα που σου έδιναν τα παράγωγα και με κλάσμα της επένδυσης στη μετοχή, «στοιχηματίζεις» ότι η αγορά στον δεδομένο χρόνο που σχεδιάζεις να ρευστοποιήσεις θα έχει «γκρεμιστεί». Στην ουσία στοιχηματίζεις εναντίον της βασικής σου επένδυσης!
Γιατί το κάνεις όμως αυτό; Διότι το «στοίχημα» αυτό έχει πολύ μικρό κόστος και δυσανάλογα μεγάλη απόδοση, οπότε με ελάχιστα χρήματα, αν προκύψει το σενάριο, θα εισπράξεις πάρα πολλά. Άρα, εάν συμβεί κάτι και η βασική επένδυση του ενός εκατομμυρίου ευρώ «γεννήσει» ζημιές 300.000 ευρώ, έρχεται το υψηλής απόδοσης «στοίχημα» μέσω των παραγώγων να αντισταθμίσει τη απώλεια και να την περιορίσει δραστικά, εάν δεν την καλύψει, ή ακόμα και να φέρει αποδόσεις.
Αυτό έχει μια λογική, οπότε θέλει σίγουρα μια προσοχή όταν μιλάμε για τα «προϊόντα ΑΚ» που σας είπαμε, δεν είναι σωστό να τα «τσουβαλιάζουμε» όλα. Ούτε αυτό όμως αρκεί για να δώσουμε «άφεση αμαρτιών» στον χρηματοοικονομικό κλάδο, αφού τα παράγωγα είχαν ξεφύγει από κάθε είδος λογικής. Το πρόβλημα στο οποίο οφείλεται ο τίτλος του δημοσιεύματος, αφορά στη λύση που προωθείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία εάν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται δίκαια, οι συνέπειές της θα είναι απλώς τεράστιες…
Ο γνωστός μας Φιλανδός Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, μιλώντας χθες το πρωί στην φιλανδική τηλεόραση, αποκάλυψε ότι η ΕΕ βρίσκεται στη διαδικασία κατάρτισης οδηγίας, η οποία θα προβλέπει ότι σε περίπτωση κατάρρευσης μιας τράπεζας, οι μεγάλοι καταθέτες και οι μέτοχοι, θα καλούνται να συμβάλλουν στη διάσωσή της, να πάθουν δηλαδή ότι και οι Ρώσοι «ολιγάρχες» στην Κύπρο… Την κυριότερη ευθύνη θα την έχουν οι μέτοχοι των τραπεζών και έπειτα όσοι διαθέτουν μη προστατευόμενες καταθέσεις (άνω των 100.000 ευρώ που θεωρούνται «ιερές») και άλλες επενδύσεις.

Κι όλα αυτά για να γλιτώνουν οι χώρες, δηλαδή οι φορολογούμενοι, το κόστος διάσωσης των τραπεζών. Άρα, υπό αυτή την έννοια αυστηρά, οι ρυθμίσεις θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εμπεριέχουν και ένα στοιχείο δικαιοσύνης. Ας δούμε όμως τι θα συμβεί, διότι καλή η «δικαιοσύνη», όμως αυτά δουλεύουν στη θεωρία, ενώ στην πράξη όσα γίνονται απέχουν σημαντικά…
Εάν αυτή η οδηγία θεσπιστεί, αναρωτιόμαστε ποιος θα είναι αρκετά χαζός ώστε να αφήσει σε λογαριασμό χρήματα περισσότερα των 100.000 ευρώ; Και πόσους λογαριασμούς να διατηρεί σε μια τράπεζα ένα φυσικό πρόσωπο ώστε να διατηρεί περισσότερα συνολικά στο οποιοδήποτε τραπεζικό ίδρυμα; Κι εάν όλα αυτά συμβούν, αλήθεια περιμένουμε επενδύσεις και ανάπτυξη; Το μήνυμα που στέλνουν π.χ. στην Ελλάδα και τους Έλληνες, δεν είναι ότι «όλα αυτά που ονομάζετε τράπεζες είναι για τα πανηγύρια, θα χάσετε τα λεφτά σας, αφού θα καταρρεύσουν και θα σας στείλουμε… τον μπαρμπέρη». Και αυτό θα γίνει αυτοεπαληθευμένη προφητεία, ποιος θα αγοράσει τραπεζικές μετοχές στην Ελλάδα; 

Μήπως οι «καρχαρίες» περιμένουν με τις… κουτάλες χαμηλότερα να μαζέψουν τις μετοχές και να ελέγξουν τις τράπεζες; Μήπως αυτός είναι ο λόγος που μας τρομάζουν με την απειλή του μπαρμπέρη; Για να τα πουλήσουμε όσο-όσο;

Οπότε, πόσο υπερβολικοί θα είμαστε για να θεωρούμε ότι ο τραπεζικός τομέας τους ευρωπαϊκού νότου – τουλάχιστον διότι φαίνεται ότι και στον βορά έχουν κάτι «διαμάντια»… – θα καταστραφεί; Πόσο παράλογοι είμαστε να θεωρήσουμε ότι αρκετά κεφάλαια θα προτιμήσουν τις συντηρητικές εγγυημένες αποδόσεις μέχρις ότου περάσει η «μπόρα» οδεύοντας είτε συνολικά εκτός ΕΕ είτε αναζητώντας την όποια ασφάλεια παρέχουν οι γερμανικές ή οι ελβετικές τράπεζες;
Μήπως τα σχέδια για τον κεντρικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος στην ευρωζώνη (προφανώς ως κέντρο να θεωρηθεί… η Γερμανία) είναι ένα σαφές βήμα προς την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, στη μετεξέλιξη στις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»; Εδώ οι γνώμες διχάζονται για το αν αυτό είναι καλό ή κακό, σίγουρα πάντως «Ευρώπη των εθνών» με Γερμανό «νταβατζή» δεν είναι αυτό που είχαν σκεφτεί οι «πατέρες» του ευρωπαϊκού οράματος.

Και για να γίνουμε και πιο… πεζοί, μήπως οι τρικλοποδιές που βάζουν στη συγχώνευση της Εθνικής με τη Eurobank, οφείλονται ακριβώς σε αυτό; Δηλαδή, η εξαγορά και ο κεντρικός έλεγχος θα είναι ευκολότερος εάν μιλάμε για μεμονωμένα τραπεζικά ιδρύματα και δυσκολότερος εάν φτιαχτεί μια ευμεγέθης τράπεζα;

Θεωρούμε και δεν είμαστε οι μόνοι, ότι το ευρωπαϊκό μας «σπίτι» νοσεί επικίνδυνα. Το πρόβλημα γίνεται πολύ σοβαρότερο καθότι δεν υπάρχει καμία πλέον ψυχολογική σύνδεση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Τίποτα δεν γίνεται πλέον οργανωμένα, οι Γερμανοί αποφασίζουν και οι υπόλοιποι ακολουθούν από τον φόβο των δυνητικών επιπτώσεων. «Ο φόβος φυλάει τα έρημα», είναι η παροιμία που εξηγεί καλύτερα την κατάσταση. Όλοι παραμένουν στο «μαντρί» της κυρα-Μέρκελ, επειδή φοβούνται τους λύκους εκεί έξω…

Το παιχνίδι όμως αυτό είναι πολύ, μα πολύ, επικίνδυνο. Διότι φτάνει ακόμα και ένας αποφασισμένος που θα πει «εγκώ ντεν γκουστάρει», να κουνήσει μαντίλι και στη συνέχεια να δούμε εάν θα μπορέσει να αποτραπεί το «ξήλωμα του πουλόβερ» και η ταχεία επιστροφή στα δεδομένα του 19ου αιώνα. Οι Γερμανοί μπορεί να το μετανιώσουν (σε βάθος χρόνου είναι δεδομένο ότι θα το μετανιώσουν) η ζημιά όμως θα έχει γίνει. Πού πάμε; Πού βαδίζουμεΠΗΓΗ

GUARDIAN Η Γερμανία αποφεύγει τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει στην Ελλάδα



Angela Merkel

Germany owes Greece a debt

Germany’s ducking of the war reparations issue makes its attitude to the current Greek debt crisis somewhat hypocritical

Albrecht Ritschl
guardian.co.uk


Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα ένα χρέος.

H Γερμανία,αποφεύγοντας το θέμα για τις  πολεμικές επανορθώσεις, κάνει την στάση της στη σημερινή ελληνική κρίση χρέους κάπως υποκριτική


Οι Γερμανοί δεν διασκεδάζουν αυτές τις μέρες. Κοιτάξτε παντού από τις εφημερίδες,μέχρι την μπλογκόσφαιρα και φαίνεται ότι η δημόσια διάθεση έχει φτάσει σε σημείο βρασμού.Χωρίς να θέλουν,θα επωμιστούν άλλη μια εθνική αύξηση χρέους και την χρηματοδότηση άλλης μια διάσωσης και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τα πάντα, από την σοφία της στήριξης στην Ελλάδα, το κοινό νόμισμα του ευρώ, ή ακόμη και την ουσία του εγχειρήματος, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

 
Αυτό μπορεί να είναι παράξενο για μια χώρα που ωθείται όλο και πιο κοντά στην πλήρη απασχόληση και η οποία είναι έτοιμη να ανακτήσει τη θέση της ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βιομηχανικών προιόντων στον κόσμο, από τους Κινέζους.

 
Αλλά οι Γερμανοί λένε ότι έχουν βαρεθεί: όχι περισσότερη ανάληψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν πληρώνουν περισσότερο για αυτό και για εκείνο και σίγουρα όχι  για μεγαλύτερη διάσωση των Ελλήνων.

 
Αυτό που είναι πραγματικά περίεργο, όμως, είναι η περιορισμένη διάρκεια της συλλογικής μνήμης της Γερμανίας.

 
Για ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, η κατάσταση ήταν ριζικά διαφορετική: μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και πάλι μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου και στις δύο περιπτώσεις όφειλε την οικονομική της ανάκαμψη, σε μεγάλης κλίμακας μείωση του χρέους.


Η κρίση χρέους της Γερμανίας του μεσοπολέμου,ξεκίνησε σχεδόν  πριν από 80 χρόνια, τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου του 1931.Την είχε ενεργοποιησει ο επιθετικός δανεισμός της Γερμανίας στα τέλη του 1920,ώστε να πληρώσει αποζημιώσεις,μέσω πιστώσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πιστωτική φούσκα και όταν έσκασε το 1931, γκρέμισε τις αποζημιώσεις, τον κανόνα χρυσού και μεταξύ άλλων, την δημοκρατία της  Βαϊμάρης.

 
Έχοντας προσαρμοσμένο τον τεράστιο λογαριασμό που προέκυψε, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί επέβαλαν την Συμφωνία του Χρέους του Λονδίνου του 1953 στους συμμάχους τους, σε μια άσκηση άφεσης του χρέους για την  Γερμανία και μάλιστα με τους πιο γενναιόδωρους όρους.

 
Το οικονομικό θαύμα της Δυτικής Γερμανίας, η σταθερότητα του γερμανικού μάρκου και η ευνοϊκή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, όλα αυτά οφείλονται σε αυτό το τεράστιο κούρεμα. Αλλά αυτό έβαλε τους πιστωτές της Γερμανίας σε μειονεκτική θέση, αφήνοντας τους να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειες της γερμανικής κατοχής.

 
Πράγματι, η συμφωνία για το χρέος του Λονδίνου,ανέβαλλε την διευθέτηση του ζητήματος των αποζημιώσεων – συμπεριλαμβανομένης και της αποπληρωμής των χρεών του πολέμου και τις εισφορές που επιβλήθηκαν από την Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου – για μια διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί μετά την ενοποίηση.

 
Η διάσκεψη αυτή δεν έγινε ποτέ:

 
Από το 1990, οι Γερμανοί έχουν σταθερά αρνηθεί να επανεξετάουν αυτό το κουτί της Πανδώρας. Η εν λόγω αποζημίωση, όπως έχει καταβληθεί, ως επί το πλείστον για καταναγκαστική εργασία, διοχετεύθηκε μέσω διάφορων ΜΚΟ,ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία νομικών προηγούμενων. Μόνο μία χώρα,το έχει αμφισβητήσει όλο αυτό,ανοιχτά και προσπάθησε να λάβει αποζημίωση στο δικαστήριο: Η Ελλάδα.

 
Μπορεί να ήταν ή μπορεί να μην ήταν σοφό, να παγώσει η Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων και των άλλων εκκρεμοτήτων, μετά το 1990. Εκείνη την εποχή, οι Γερμανοί υποστήριξαν ότι οποιοσδήποτε εύλογος λογαριασμός,θα υπερέβαινε τους πόρους της χώρας και,αντι αυτού, θα ήταν απείρως προτεινόμενη η συνεχιζόμενη οικονομική συνεργασία στην Ευρώπη.

 
Μπορεί να είχαν ένα δίκο.Αλλά τώρα είναι η ώρα για τη Γερμανία να εκπληρώσει την υπόσχεσή της, να ενεργήσει με σύνεση και να κρατήσει μακριά τον ταύρο από το υαλοπωλείο.

 
Μετάφραση: LEFTeria-news

 
 
The Germans are not amused these days. Look everywhere from tabloids to the blogosphere, and it seems that the public mood has reached boiling point. Loth to shoulder another national debt increase and finance another bailout, the Germans have started questioning everything from the wisdom of supporting Greece to the common euro currency, or indeed the merits of the European integration project altogether.

This might be strange for a country that is nudging ever closer to full employment, and which is about to recapture its position as the world’s leading exporter of manufactured goods from the Chinese. But the Germans say they’ve had enough: no more underwriting of European integration, no more paying for this and that, and certainly no more bailing out the Greeks.
What is truly strange, however, is the brevity of Germany’s collective memory. For during much of the 20th century, the situation was radically different: after the first world war and again after the second world war, Germany was the world’s largest debtor, and in both cases owed its economic recovery to large-scale debt relief.

Germany’s interwar debt crisis started almost exactly 80 years ago, in the last days of June 1931. What had triggered it was Germany’s aggressive borrowing in the late 1920s to pay reparations out of credit. A credit bubble resulted, and when it burst in 1931, it brought down reparations, the gold standard and, not least, Weimar democracy.

Having footed the resulting massive bill, after the second world war the Americans imposed the London debt agreement of 1953 on their allies, an exercise in debt forgiveness to Germany on the most generous terms. West Germany’s economic miracle, the stability of the deutschmark and the favourable state of its public finances were all owed to this massive haircut. But it put Germany’s creditors at a disadvantage, leaving it to them to cope with the financial aftermath of the German occupation.
Indeed, the London debt agreement deferred settlement of the reparations question – including the repayment of war debts and contributions imposed by Germany during the war – to a conference to be held after unification. This conference never took place: since 1990, the Germans have steadfastly refused to reopen this can of worms. Such compensation as has been paid, mostly to forced workers, was channelled through NGOs to avoid creating precedents. Only one country has challenged this openly and tried to obtain compensation in court: Greece.

It may or may not have been wise to put the issue of reparations and other unsettled claims on Germany to rest after 1990. Back then, the Germans argued that any plausible bill would exceed the country’s resources, and that continued financial co-operation in Europe instead would be infinitely more preferable. They may have had a point. But now is the time for Germany to deliver on the promise, act wisely and keep the bull away from the china shop.

Τα νέα στοιχεία της ΑΟΖ


Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός

Τώρα έχουμε όλα τα στοιχεία της ΑΟΖ για να ξέρουμε ποια είναι η βασική της αξία σε επίπεδο συμβατικών υδρογονανθράκων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα δεδομένα δεν μπορούν να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο το πλαίσιο της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι με τους υδρίτες μεθανίου ανοίγει ένας νέος κόσμος στον τομέα της ενέργειας. Και αυτό οφείλεται όχι μόνο στο γεγονός ότι τώρα πια εκτιμούμε ότι η τεχνολογία της εξόρυξης και της εκμετάλλευσης είναι πια προσβάσιμη σε μια πενταετία και μόνο, αλλά επίσης διότι η ελληνική ΑΟΖ έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μεσόγειο. Είναι επίσης σημαντικό να επισημάνουμε δύο χαρακτηριστικά των υδριτών μεθανίου σε σχέση με τον τομέα της ενέργειας. Τα πρώτα χαρακτηριστικά είναι η ιδιότητα να βρίσκεται σε στερεά μορφή στους -20ºC ενώ ξέρουμε ότι το φυσικό αέριο σε μορφή LNG πρέπει να βρίσκεται στους -162ºC για να είναι υγρό. Αυτή η διαφορά επιτρέπει μια μεταφορά η οποία είναι πολύ πιο οικονομική. Το δεύτερο χαρακτηριστικό αφορά την πυκνότητα του σε μεθάνιο. Ένα κυβικό μέτρο υδριτών μεθανίου αντιπροσωπεύει 170m3 του μεθανίου σε μορφή αερίου. Αυτό σημαίνει ότι οι υδρίτες είναι κοντά στην συμπίεση που έχουμε με το συμπιεσμένο αέριο που έχει 200.. ατμόσφαιρες. Αλλά οι υδρίτες μεθανίου δεν χρειάζονται αυτή την πίεση λόγω στερεάς κατάστασης στους -20°C. Και αυτό επιτρέπει να κάνουμε μια εξοικονόμηση στη διαδικασία της εκμετάλλευσης. Αν εξετάσουμε αυτές τις δυνατότητες συνολικά και μάλιστα στο πλαίσιο της ελληνικής ΑΟΖ, τότε θα αντιληφθούμε πόσο απαραίτητη είναι αφού είναι η μόνη που εξασφαλίζει την αξιοποίηση του σε όλο το φάσμα, αφού υδρίτες μεθανίου μπορούμε να βρούμε και πάνω από τον πυθμένα της θάλασσας, πράγμα το οποίο σημαίνει σε πρακτικό επίπεδο, η υφαλοκρηπίδα δεν επαρκεί αφού αφορά αποκλειστικά το θαλάσσιο υπέδαφος. Με αυτόν τον νέο τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική ΑΟΖ θα παίξει ένα ρόλο όλο και σημαντικότερο για τη πατρίδα μας και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να περάσουμε επιτέλους στο στάδιο της αρχικής υλοποίησης με τη θέσπιση της. Διότι όλα αυτά τα κοιτάσματα τα συμβατικά και τα μη συμβατικά βρίσκονται εκτός της ελληνικής κυριαρχίας και απαιτούν κυριαρχικά δικαιώματα που θα ενεργοποιηθούν με την ΑΟΖ μας.