Archive | ΕΥΡΩΠΗ RSS for this section

Times: Η Καταλονία είναι μεγαλύτερη βόμβα από την Κύπρο


Αν οι αυτονομιστές τα καταφέρουν, η Καταλονία θα καταστρέψει οικονομικά όλη την περιοχή, υποστηρίζει ο Matthew Parris.

Η σκηνή είναι σχεδόν επιστημονικής φαντασίας. Όχι με την αισιοδοξία ενός λαμπερού κόσμου που έρχεται, αλλά πιο Blade Runner: μια δυστοπική αίσθηση της φιλοδοξίας που ξεπερνά τον εαυτό της. Αρχίζω αυτή τη στήλη από το νέο τερματικό σταθμό του διεθνούς αεροδρομίου της Βαρκελώνης. Είναι ένα απολύτως όμορφο κτίριο. Και δεν υπάρχει απολύτως καμία χρήση για αυτό. Τόσο μεγάλο και τόσο άδειο είναι αυτό το έξοχα αναμμένο σπήλαιο, που η ασφάλεια κυκλοφορεί αθόρυβα με δίτροχες μηχανές Segway: έξυπνα ένστολοι, εξοπλισμένοι, στητοί και σε εγρήγορση- για το τίποτα.


Ο τόπος είναι ένα σύμβολο. Ένας λευκός ελέφαντας στο δωμάτιο -αν ποτέ υπήρχε. Ήταν γραφτό να γίνει μια βιτρίνα για το μέλλον της Καταλονίας ως ανεξάρτητο έθνος. Αντ ‘αυτού, έχει γίνει ένα σύμβολο υπερβολικής φιλοδοξίας, πολιτικής και οικονομικής, στην περιοχή που έχει τώρα μεγαλύτερα χρέη από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ισπανίας. Ακόμη και πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση δεν υπήρξε ποτέ μια επιχειρησιακή υπόθεση για την τεράστια διεθνή επέκταση του αερολιμένα της Βαρκελώνης. Το αεροδρόμιο Barajas της Μαδρίτης έχει επίσης επεκταθεί πολύ, και η Βαρκελώνη έπαιξε το παιχνίδι «ό,τι κάνετε εσείς, εμείς μπορούμε να το κάνουμε μεγαλύτερο». Η πραγματική λογική πίσω από την αναβάθμιση του αεροδρομίου της Καταλονίας ήταν να δείξει ότι είναι μια κανονική  χώρα. Ή “περιοχή”, όπως προτιμά να την αποκαλεί η κεντρική κυβέρνηση στη Μαδρίτη.

Η κατάσταση οδεύει ταχέως προς αδιέξοδο. Ξεχάστε την Κύπρο: μεταξύ των μικρών κρατών της Ευρώπης, η Καταλονία είναι αυτή που θα μπορούσε να κάνει το ευρωπαϊκό σχέδιο να αποτύχει. Πουθενά δεν εξαρτάται από την Κύπρο, αλλά η ακεραιότητα της Ισπανίας και η αξιοπιστία της ισπανικής οικονομίας εξαρτάται από την Καταλονία: αν η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη μπορούν να διαχειριστούν τις διαφορές τους. Μια άτακτη απόσχιση θα κατέστρεφε όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, από την Πορτογαλία ως τη Χώρα των Βάσκων.

Επιστρέφω από την αγροτική Καταλονία, όπου φαίνεται ότι σχεδόν κάθε σπίτι πετάει το νέο μπάνερ των καταλανών αυτονομιστών: μια σημαία σε κουβανέζικο στιλ, με ένα αστέρι σε ένα τρίγωνο και τις τέσσερις κόκκινες ρίγες του αρχαίου εμβλήματος του έθνους. Η οικογένειά μου εδώ, είναι σχεδόν όλοι Καταλανιστές πλέον. Μιλώντας μαζί τους και στους φίλους τους για τις σχέσεις στην Καταλονία και βλέποντας τα συνθήματα στους τοίχους, έχεις την εντύπωση ότι το σύνολο του λαού (γιατί οι Καταλανοί είναι αναμφίβολα ένας λαός, με τη γλώσσα και την δική του ιστορία) υποστηρίζει σταθερά την ανεξαρτησία και θα την ψηφίσει στο δημοψήφισμα που η περιφερειακή κυβέρνηση θέλει να περάσει το επόμενο έτος: ιδανικά, ελπίζουν, την ίδια ημέρα με τη Σκωτία.

Ωστόσο, αν κάποιος μιλήσει με τον ανταποκριτή των Times στην Ισπανία, Graham Keeley, μπορεί να πάρει μια πιο διφορούμενη εικόνα. «Στο δικό μας μέρος της χώρας», του είπα, «όποιος είναι ενάντια στην ανεξαρτησία θα ένιωθε μια μικρή μειοψηφία». «Ακριβώς», είπε. Ο Graham έχει συναντήσεις πολλές αμφιβολίες στη μεσαία αστική τάξη των Καταλανών και αναρωτιέται τι πραγματικά θα ψηφίσουν – στην ησυχία της κάλπης και όχι στο θόρυβο του δρόμου. Κανείς δεν ξέρει.

Οι δημοσκοπήσεις που υπάρχουν μπορούν ερμηνευθούν με δύο τρόπους. Τον Ιούνιο του 2005, τα παλιότερα διαθέσιμα στοιχεία, μόνο 13,6% ήθελαν την ανεξαρτησία τους.

Εκείνοι που επιλέγουν την ανεξαρτησία αυξήθηκαν από 24,5% τοις εκατό πριν από δύο χρόνια, στο 46,4% στην πιο πρόσφατη έρευνα. Αλλά οι αριθμοί έχουν σταθεροποιηθεί. Από αυτό το πάγωμα, είτε προκλήθηκε από την προσέγγιση του δημοψηφίσματος, είτε από τη δυσφορία της δυσλειτουργικότητας του «συνασπισμού από την κόλαση» που διέπει σήμερα την Καταλονία, είναι δυνατόν να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η ώθηση των αριθμών πολύ πάνω από το 50% μπορεί να αποδειχθεί προβληματική.

Κάποιος συναντά μια περίεργη αφέλεια για την ανεξαρτησία εδώ. Δεν έχει γίνει προφανές ακόμη σε πολλούς ότι η Σκωτία (με τους αυτονομιστές της οποίας συνδέονται πολλοί Καταλανοί) πιθανότατα θα ψηφίσει «όχι». Φαίνονται έκπληκτοι, ακόμα και απογοητευμένοι, όταν κάποιος επισημαίνει ότι η αποδοχή ενός νέου, κυρίαρχου καταλανικού κράτους ή από τη διεθνή κοινότητα δεν θα είναι απλή. Ότι η ένταξη στην ΕΕ δεν θα είναι αυτόματη. Ότι θα υπάρξει τεράστια αντίσταση (κυρίως από τη Γαλλία και το Βέλγιο) ως προς το προηγούμενο, ενώ οι όποιες εμπορικές σχέσεις συμφωνήθηκαν θα μπορούσαν να είναι αρκετά φειδωλές. Και ότι θα υπάρξουν σημαντικές διαφορές σχετικά με την κατανομή του μεριδίου της Καταλονίας στα ισπανικά χρεόγραφα. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο όλα αυτά έχουν γίνει κατανοητά.

Και η δυσαρέσκεια που θα προκύψει ίσως από το γεγονός ότι ένα μικρό έθνος θα αυτονομηθεί από το κυρίαρχο έθνος-αφεντικό, δεν μου φαίνεται ότι έχει γίνει κατανοητή όπως και η τρομερή τους ευπάθεια σε σχέση με την υπόλοιπη Ισπανία. Τι θα προκαλούσε οποιαδήποτε εντύπωση διάσπασης στις τιμές των ομολόγων; Τι θα έκαναν με τις ξένες επενδύσεις; Μήπως η Καταλονία – μία από τις πλουσιότερες και πιο παραγωγικές περιφέρειες της Ισπανίας – καταλαβαίνει ότι αν βυθιστεί ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της θα βυθιστεί και η ίδια;

Η ζημιά που θα μπορούσε να προκαλέσει η καταλανική απόσχιση σε ό,τι απομείνει από την Ισπανία είναι ταυτόχρονα ένα επιχείρημα κατά των αποσχιστικών τάσεων και ένα δυνητικά θανατηφόρο όπλο στα χέρια των αυτονομιστών. Αλλά αυτό είναι το απόλυτο όπλο. Η Βαρκελώνη και η Μαδρίτη βρίσκονται στην κατάσταση που την εποχή του Ψυχρού Πολέμου αποκαλούσαν MAD: αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή. Είναι η παλιά ιστορία του σκορπιού και του βάτραχου: ένα τσίμπημα, και θα πνιγούν και οι δυο.

Η Μαδρίτη παίζει σκληρή μπάλα. Δημόσια τουλάχιστον, το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα του μη χαρισματικού πρωθυπουργού της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, εμφανίζει μια σκληροτράχηλη καστιλιάνικη περιφρόνηση για τις καταλανικές ελπίδες, επιμένοντας ότι οι περιφέρειες της Ισπανίας απαγορεύεται από το σύνταγμα να ψηφίσουν για την ανεξαρτησία τους. Υπήρξε ακόμη και άγρια ​​συζήτηση για την αποστολή στρατού. Αυτό έχει ενώσει όλα τα μεγάλα κόμματα στην Καταλονία (ακόμα και το Καταλανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο θα κάνει εκστρατεία για ένα «όχι» στην ανεξαρτησία), πίσω από την επιμονή της δεξιάς της Καταλονίας, να θέσει τουλάχιστον το ερώτημα.

Άποψή μου είναι ότι αν η Μαδρίτη επιμείνει στο ότι ένα δημοψήφισμα θα ήταν παράνομο, και εάν η Βαρκελώνη προχωρήσει με τα σχέδια για δημοψήφισμα ούτως ή άλλως, αν η Μαδρίτη δείξει πυγμή πριν από την ημέρα των εκλογών, και αν η ισπανική αγορά ομολόγων δεν αντιδράσει απερίσκεπτα και στις δυο πλευρές, τότε υπάρχει μια καλή πιθανότητα που οι αυτονομιστές να χάσουν. Αυτός μπορεί να είναι ο βίαιος υπολογισμός του ΡΡ. Αλλά οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι. Μια γκάφα, μια προσβολή από το PP, θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα πράγματα προς όφελος των αυτονομιστών. Ακόμη και αν οι αυτονομιστές έχασαν, η «νίκη» για την Μαδρίτη θα είναι πικρή, δημιουργώντας μόνιμη ζημιά στην αδελφότητα των λαών της Ισπανίας.

Υπάρχει ένας τρόπος για να αποφευχθεί αυτό το σκληρό ρίσκο. Δύο άνδρες έχουν την εξουσία να το κάνουν, εάν επωμιστούν το πολιτικό κόστος, ώστε να τερματιστεί το αδιέξοδο. Ο ένας είναι ο Αρτουρ Μας, ο πρόεδρος της κυβέρνησης της Καταλονίας και ένας πολιτικά  μετριοπαθής. Ο άλλος είναι ο Ραχόι, επίσης από την μετριοπαθή πλευρά του κόμματός του. Έχει αναλάβει να ματαιώσει ένα δημοψήφισμα, εάν γίνει και αν αναλάβει να σεβαστεί τα συμπεράσματά του. Ο Μας, ο οποίος (μόνο πρόσφατα) πίεσε για πλήρη ανεξαρτησία, θα πρέπει να παραχωρήσει ένα δημοψήφισμα με τρεις επιλογές. Οι ψηφοφόροι θα μπορούν να επιλέξουν 1) το status quo, 2) μεγαλύτερη αυτονομία ή 3) πλήρη ανεξαρτησία. Εάν τίποτα δεν λάβει την απόλυτη πλειοψηφία, θα πρέπει να συνυπολογιστεί η δεύτερη επιλογή.

Η επιλογή 2 θα μπορούσε πιθανότατα να κερδίσει στην πρώτη καταμέτρηση. Αν δεν κέρδιζε, είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει στη δεύτερη. Η Καταλονία θα μπορούσε στη συνέχεια να προχωρήσει με μεθοδευμένο τρόπο προς το έθνος που ποθεί και αξίζει, αλλά που είναι τόσο αγαπητό εντός της Ισπανίας, στις καρδιές των εκατομμυρίων Ισπανών. Ο Μας, ωστόσο, θα πρέπει να υπομείνει την καταλανική ταπείνωση όχι τόσο για την προσφορά της πλήρους οικονομικής ανεξαρτησίας, αλλά επειδή εμπιστεύτηκε τη Μαδρίτη για να την παραδώσει. Για τον Ραχόι, η ταπείνωση θα είναι ότι παραχώρησε τα πάντα στην Καταλονία. Η διαρκής ταπείνωση, όμως, είναι μια επιβάρυνση για την ηγεσία. Και εδώ στην Ισπανία, η πολιτική ηγεσία λείπει.


ΠΗΓΗ

Ανθελληνικό ευρωπαϊκό ψήφισμα για την ένταξη των Σκοπίων

Προκλητικό, έναντι της χώρας, αναμένεται και φέτος το ετήσιο ψήφισμα της Ευρωβουλής για την ενταξιακή πορεία των Σκοπίων, μετά τη χθεσινή υιοθέτησή του και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία (39 υπέρ, 13 κατά), από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής.

Ακόμη και Σκοπιανός να ήταν ο Βρετανός Εργατικός ευρωβουλευτής, Richard Howit, δεν θα έγραφε τόσο θετικό ψήφισμα για την ΠΓΔΜ. Φτάνει, μάλιστα, σε σημείο να συγχαίρει την Κομισιόν γιατί στην έκθεση χρησιμοποιεί τον όρο «μακεδονικός» και «μακεδονική» να προσδιορίσει το λαό και τη γλώσσα της γειτονικής χώρας. Υπενθυμίζεται ότι στην έκθεση του 2011, η Επιτροπή απέφυγε τον όρο ο «μακεδονικός» λαός ή η «μακεδονική» γλώσσα. Το σχέδιο ψηφίσματος θα υποβληθεί για τελική έγκριση στην ολομέλεια της Ευρωβουλής, ωστόσο, η χθεσινή ψηφοφορία δεν αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσής του. Στο σχέδιο ψηφίσματος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «επαναλαμβάνει την έκκλησή του προς το Συμβούλιο να ορίσει ημερομηνία για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση».

Θεωρεί ότι τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που εγκρίθηκαν ομόφωνα και θέτουν ως χρονικό όριο για τη λήψη μιας απόφασης (για τα Σκόπια) τον Ιούνιο του 2013, στη βάση μιας νέας έκθεσης της Επιτροπής, συνιστούν ένα πραγματικό βήμα προόδου, και καλεί τον αρμόδιο επίτροπο να περιλάβει, στην έκθεση που ετοιμάζει, μια αξιολόγηση του κόστους της μη διεύρυνσης. Η Ευρωβουλή εκφράζει και πάλι τη λύπη της, γιατί η διαφορά στο θέμα της ονομασίας στέκεται εμπόδιο στην πορεία της χώρας προς την ένταξη, ενώ συμφωνεί με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ότι το ζήτημα του ονόματος πρέπει να διευθετηθεί οριστικά χωρίς καθυστερήσεις από καμία πλευρά.

Νίκος Μπέλλος, στον “Ελεύθερο Τύπο”

Σχόλιο ιστολογίου: Είναι προφανές πως οι “εταίροι” μάλλον δεν μας αντιμετωπίζουν ως φίλους και επίσης είναι προφανές πως ένα τέτοιο κατάπτυστο ευρωπαϊκό ψήφισμα αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως χώρα της Ευρώπης. Μήπως υπάρχει ανάγκη και για περαιτέρω αποδείξεις πέρα από αυτές που μπορούμε να δούμε ολόγυρά μας; Φυσικά, η κυβέρνηση του Σαμαρά θα διαμαρτυρηθεί μετά το ψήφισμα (για τα μάτια του κόσμ0υ) και φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει η παραίτηση κανενός “υπευθύνου” (πρώτου και καλύτερου του υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Αβραμόπουλου)...πηγη

Διαβολικές συμπτώσεις ή προάγγελος εξελίξεων;




Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΗ

 Με φόντο μια «κατακρεουργημένη» κυπριακή οικονομία και έναν ευρωπαϊκό νότο να βιώνει μια βαθύτατη κρίση που φαίνεται να μην έχει τέλος, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπονόησε πρόσφατα, ή μάλλον ξεκαθάρισε, την «ανωτερότητα» του γερμανικού λαού και της Γερμανίας, λέγοντας συγκεκριμένα πως τα ευρωπαϊκά κράτη είναι οι «κακοί μαθητές» που φθονούν τη Γερμανία. 
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Φίλιπ Ρέσλερ, ο οποίος χαρακτήρισε ως «πρότυπο» τους Γερμανούς για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
 Οι αδιάλλακτες αυτές δηλώσεις, σε συνδυασμό με την «απόλυτη», εκβιαστική και καταχρηστική, σε πολλές περιπτώσεις, επιβολή της οικονομικής και πολιτικής άποψης των Γερμανών «εταίρων» μας, έχουν εδραιώσει πλέον σε απόλυτο βαθμό τον «διαχωρισμό» του γερμανικού κράτους από την υπόλοιπη Ευρώπη.
 Αυτός ο διαχωρισμός είναι πλέον πιο εμφανής από ποτέ, με την ιστορία να «κλείνει» το μάτι, προειδοποιώντας για τις συνέπειες που μπορεί να ακολουθήσουν. 
Προάγγελος ή διαβολική σύμπτωση; 
Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, το γεγονός πως ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε για γερμανική «ανωτερότητα», και μάλιστα έθεσε την Γερμανία αντιμέτωπη με την Ευρώπη, ήταν ο καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ. 
Υπογραμμίζουμε το αξίωμα «καγκελάριος», καθώς εκλέχθηκε με το δημοκρατικό πολίτευμα της Γερμανίας (που για πρώτη φορά είχε υιοθετήσει η χώρα) και τη συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού λαού που, μάλιστα τον αποθέωσε, αφού έβγαλε τη Γερμανία από μια βαθιά οικονομική κρίση, στην οποία την είχαν οδηγήσει οι βαρύτατοι φόροι που της είχαν επιβληθεί από την Αγγλία και τη Γαλλία, ως ηττημένη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (κάτι που κάνουν σήμερα οι Γερμανοί εταίροι μας…). 
Τους «στοιχειώνει» 
Η τροπή, όμως, που πήρε η ιστορία αποτελεί ακόμα και σήμερα «ταμπού» για την εύθραυστη, στο συγκεκριμένο θέμα, γερμανική κοινωνία, η οποία «σοκάρεται» πλέον και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Χίτλερ και της παρομοίωσής του με τη σημερινή καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ. 
Απόδειξη πως το φάντασμα του Αδόλφου Χίτλερ «στοιχειώνει» ακόμα τη χώρα που τον γέννησε είναι και μια πρόσφατη δημοσκόπηση, που πραγματοποίησε το γερμανικό περιοδικό «Focus», «μαρτυρώντας» με αυτόν τον τρόπο και άθελά του την ανασφάλεια των Γερμανών για την εικόνα τους και την ταύτισή τους με τους ναζί. 
Σύμφωνα με την έρευνα, η πλειοψηφία των Γερμανών δεν δείχνει καμία κατανόηση για την απεικόνιση της καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ ως «Χίτλερ» σε διαδηλώσεις στην Κύπρο και σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα κατά το πρόσφατο παρελθόν. 
Συγκεκριμένα, το 56% των ερωτηθέντων δεν μπορεί να κατανοήσει την άγρια εχθρότητα που εκδηλώνεται σε σχέση με την κρίση στην Ευρωζώνη, ενώ το 40% δηλώνει ότι κατανοεί την κριτική εναντίον της Γερμανίας. Η ισπανική εφημερίδα «El Pais», μάλιστα, απέσυρε πρόσφατα από τον ιστότοπό της ένα άκρως επικριτικό άρθρο για τη Γερμανία και την Άνγκελα Μέρκελ, όπου η καγκελάριος συγκρινόταν με τον Αδόλφο Χίτλερ και το οποίο προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις. 
Στο άρθρο, το οποίο είχε τίτλο «Η Γερμανία εναντίον της Ευρώπης» και δημοσιεύθηκε στην περιφερειακή ανδαλουσιανή έκδοση της «El Pais» και στον ιστότοπό της, ο Χουάν Τόρες Λόπες, καθηγητής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, έγραφε πως «η Μέρκελ, όπως ο Χίτλερ, κήρυξε τον πόλεμο στην υπόλοιπη ήπειρο, αυτήν τη φορά για να εξασφαλίσει έναν οικονομικό ζωτικό χώρο». 

Βαθαίνει η φτώχεια 

Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί πως τα επίπεδα της φτώχειας στη Γερμανία είναι τα υψηλότερα που έχουν καταγραφεί τα τελευταία είκοσι χρόνια.
 Το γεγονός αυτό σκανδαλίζει το μυαλό, αφού η ιστορία έχει «διδάξει» πως χώρες του μεγέθους και του «βεληνεκούς» της Γερμανίας, όταν αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, «ξεσπάνε» στην εξωτερική πολιτική. Κάτι το οποίο φυσικά πραγματοποιεί αυτήν τη στιγμή σε «οικονομικό» βαθμό η καγκελάριος Μέρκελ και κάτι το οποίο είχε πραγματοποιήσει κατά το παρελθόν, με ιμπεριαλιστικό τρόπο, ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας από τους πιο στυγνούς εγκληματίες της παγκόσμιας ιστορίας.

Ευρωπαϊκή τραπεζική ληστεία σε εξέλιξη, αλλιώς έρχεται… «κούρεμα»;

Ένα πολύ βρόμικο παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη με τον «αμαρτωλό» τραπεζικό κλάδο υπό την έννοια των αναμφισβήτητων ευθυνών του για τη σημερινή κατάσταση μέσω των ανεξέλεγκτων δανειοδοτήσεων σε «κάθε καρυδιάς καρύδι» που έχει οδηγήσει και τον ίδιο και τους πελάτες του στο όριο της χρεοκοπίας, αλλά και τις μαζικές επενδύσεις σε «προϊόντα ΑΚ» (θα εξηγήσουμε).
Πρόκειται για νεολογισμό που εισαγάγουμε εμείς σήμερα, επειδή δεν μπορούμε να μπορούμε διαφορετικό τρόπο να περιγράψουμε τις μαζικές επενδύσεις στον χώρο των «παραγώγων» που είχε εξελιχθεί στις διεθνείς αγορές σε ένα παιχνίδι παρόμοιο με αυτό που εκτυλίσσεται στο πρακτορείο ΠΡΟΠΟ στη γειτονιά του καθένα μας όταν σημειώνεται «τζακ ποτ»…

Άρα, το «ΑΚ» δεν είναι «Αμοιβαία Κεφάλαια», αλλά αντιπροσωπεύει τα «Προϊόντα Αέρα Κοπανιστού». Έτσι το αισθανόμασταν, έτσι το γράψαμε. Πολλοί θα αντιτείνουν – και σε ένα βαθμό θα έχουν δίκιο – ότι μέσω των παραγώγων προϊόντων, οι σοβαροί επενδυτές διασφάλιζαν σε έναν βαθμό την επένδυσή τους, το αποκαλούμενο στους οικονομικούς κύκλους και ως «hedging». Εν ολίγοις, για αν δώσουμε ένα παράδειγμα, έστω ότι επενδύσεις ένα εκατ. ευρώ σε μία μετοχή μιας σοβαρής εταιρίας σε ένα διεθνές χρηματιστήριο (δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί δεν ασχολούμαστε με το ελληνικό…).

Εάν η επένδυση, για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν αποδώσει, επειδή για παράδειγμα κάποιος αστάθμητος παράγοντας, μια διεθνής εξέλιξη κατακρημνίσει τα χρηματιστήρια κι εσύ θέλεις να ρευστοποιήσεις το κεφάλαιό σου, κινδυνεύεις να χάσεις ποσό ανάλογο της πτώσης της τιμής της μετοχής. Έρχεται όμως η δυνατότητα που σου έδιναν τα παράγωγα και με κλάσμα της επένδυσης στη μετοχή, «στοιχηματίζεις» ότι η αγορά στον δεδομένο χρόνο που σχεδιάζεις να ρευστοποιήσεις θα έχει «γκρεμιστεί». Στην ουσία στοιχηματίζεις εναντίον της βασικής σου επένδυσης!
Γιατί το κάνεις όμως αυτό; Διότι το «στοίχημα» αυτό έχει πολύ μικρό κόστος και δυσανάλογα μεγάλη απόδοση, οπότε με ελάχιστα χρήματα, αν προκύψει το σενάριο, θα εισπράξεις πάρα πολλά. Άρα, εάν συμβεί κάτι και η βασική επένδυση του ενός εκατομμυρίου ευρώ «γεννήσει» ζημιές 300.000 ευρώ, έρχεται το υψηλής απόδοσης «στοίχημα» μέσω των παραγώγων να αντισταθμίσει τη απώλεια και να την περιορίσει δραστικά, εάν δεν την καλύψει, ή ακόμα και να φέρει αποδόσεις.
Αυτό έχει μια λογική, οπότε θέλει σίγουρα μια προσοχή όταν μιλάμε για τα «προϊόντα ΑΚ» που σας είπαμε, δεν είναι σωστό να τα «τσουβαλιάζουμε» όλα. Ούτε αυτό όμως αρκεί για να δώσουμε «άφεση αμαρτιών» στον χρηματοοικονομικό κλάδο, αφού τα παράγωγα είχαν ξεφύγει από κάθε είδος λογικής. Το πρόβλημα στο οποίο οφείλεται ο τίτλος του δημοσιεύματος, αφορά στη λύση που προωθείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία εάν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται δίκαια, οι συνέπειές της θα είναι απλώς τεράστιες…
Ο γνωστός μας Φιλανδός Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, μιλώντας χθες το πρωί στην φιλανδική τηλεόραση, αποκάλυψε ότι η ΕΕ βρίσκεται στη διαδικασία κατάρτισης οδηγίας, η οποία θα προβλέπει ότι σε περίπτωση κατάρρευσης μιας τράπεζας, οι μεγάλοι καταθέτες και οι μέτοχοι, θα καλούνται να συμβάλλουν στη διάσωσή της, να πάθουν δηλαδή ότι και οι Ρώσοι «ολιγάρχες» στην Κύπρο… Την κυριότερη ευθύνη θα την έχουν οι μέτοχοι των τραπεζών και έπειτα όσοι διαθέτουν μη προστατευόμενες καταθέσεις (άνω των 100.000 ευρώ που θεωρούνται «ιερές») και άλλες επενδύσεις.

Κι όλα αυτά για να γλιτώνουν οι χώρες, δηλαδή οι φορολογούμενοι, το κόστος διάσωσης των τραπεζών. Άρα, υπό αυτή την έννοια αυστηρά, οι ρυθμίσεις θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εμπεριέχουν και ένα στοιχείο δικαιοσύνης. Ας δούμε όμως τι θα συμβεί, διότι καλή η «δικαιοσύνη», όμως αυτά δουλεύουν στη θεωρία, ενώ στην πράξη όσα γίνονται απέχουν σημαντικά…
Εάν αυτή η οδηγία θεσπιστεί, αναρωτιόμαστε ποιος θα είναι αρκετά χαζός ώστε να αφήσει σε λογαριασμό χρήματα περισσότερα των 100.000 ευρώ; Και πόσους λογαριασμούς να διατηρεί σε μια τράπεζα ένα φυσικό πρόσωπο ώστε να διατηρεί περισσότερα συνολικά στο οποιοδήποτε τραπεζικό ίδρυμα; Κι εάν όλα αυτά συμβούν, αλήθεια περιμένουμε επενδύσεις και ανάπτυξη; Το μήνυμα που στέλνουν π.χ. στην Ελλάδα και τους Έλληνες, δεν είναι ότι «όλα αυτά που ονομάζετε τράπεζες είναι για τα πανηγύρια, θα χάσετε τα λεφτά σας, αφού θα καταρρεύσουν και θα σας στείλουμε… τον μπαρμπέρη». Και αυτό θα γίνει αυτοεπαληθευμένη προφητεία, ποιος θα αγοράσει τραπεζικές μετοχές στην Ελλάδα; 

Μήπως οι «καρχαρίες» περιμένουν με τις… κουτάλες χαμηλότερα να μαζέψουν τις μετοχές και να ελέγξουν τις τράπεζες; Μήπως αυτός είναι ο λόγος που μας τρομάζουν με την απειλή του μπαρμπέρη; Για να τα πουλήσουμε όσο-όσο;

Οπότε, πόσο υπερβολικοί θα είμαστε για να θεωρούμε ότι ο τραπεζικός τομέας τους ευρωπαϊκού νότου – τουλάχιστον διότι φαίνεται ότι και στον βορά έχουν κάτι «διαμάντια»… – θα καταστραφεί; Πόσο παράλογοι είμαστε να θεωρήσουμε ότι αρκετά κεφάλαια θα προτιμήσουν τις συντηρητικές εγγυημένες αποδόσεις μέχρις ότου περάσει η «μπόρα» οδεύοντας είτε συνολικά εκτός ΕΕ είτε αναζητώντας την όποια ασφάλεια παρέχουν οι γερμανικές ή οι ελβετικές τράπεζες;
Μήπως τα σχέδια για τον κεντρικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος στην ευρωζώνη (προφανώς ως κέντρο να θεωρηθεί… η Γερμανία) είναι ένα σαφές βήμα προς την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, στη μετεξέλιξη στις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»; Εδώ οι γνώμες διχάζονται για το αν αυτό είναι καλό ή κακό, σίγουρα πάντως «Ευρώπη των εθνών» με Γερμανό «νταβατζή» δεν είναι αυτό που είχαν σκεφτεί οι «πατέρες» του ευρωπαϊκού οράματος.

Και για να γίνουμε και πιο… πεζοί, μήπως οι τρικλοποδιές που βάζουν στη συγχώνευση της Εθνικής με τη Eurobank, οφείλονται ακριβώς σε αυτό; Δηλαδή, η εξαγορά και ο κεντρικός έλεγχος θα είναι ευκολότερος εάν μιλάμε για μεμονωμένα τραπεζικά ιδρύματα και δυσκολότερος εάν φτιαχτεί μια ευμεγέθης τράπεζα;

Θεωρούμε και δεν είμαστε οι μόνοι, ότι το ευρωπαϊκό μας «σπίτι» νοσεί επικίνδυνα. Το πρόβλημα γίνεται πολύ σοβαρότερο καθότι δεν υπάρχει καμία πλέον ψυχολογική σύνδεση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Τίποτα δεν γίνεται πλέον οργανωμένα, οι Γερμανοί αποφασίζουν και οι υπόλοιποι ακολουθούν από τον φόβο των δυνητικών επιπτώσεων. «Ο φόβος φυλάει τα έρημα», είναι η παροιμία που εξηγεί καλύτερα την κατάσταση. Όλοι παραμένουν στο «μαντρί» της κυρα-Μέρκελ, επειδή φοβούνται τους λύκους εκεί έξω…

Το παιχνίδι όμως αυτό είναι πολύ, μα πολύ, επικίνδυνο. Διότι φτάνει ακόμα και ένας αποφασισμένος που θα πει «εγκώ ντεν γκουστάρει», να κουνήσει μαντίλι και στη συνέχεια να δούμε εάν θα μπορέσει να αποτραπεί το «ξήλωμα του πουλόβερ» και η ταχεία επιστροφή στα δεδομένα του 19ου αιώνα. Οι Γερμανοί μπορεί να το μετανιώσουν (σε βάθος χρόνου είναι δεδομένο ότι θα το μετανιώσουν) η ζημιά όμως θα έχει γίνει. Πού πάμε; Πού βαδίζουμεΠΗΓΗ

Tης "πουτάνας" γίνεται στην Ευρωζώνη (για να μην γράψουμε τίποτα χειρότερο) για τις καταθέσεις του κόσμου!!!








Αντιμέτωποι με ένα νέο «δόγμα» των Ευρωπαίων πολιτικών, ένα επικίνδυνο μοντέλο που φέρονται να επεξεργάζεται η γερμανική κυβέρνηση και στελέχη της ΕΕ και της Τρόικας…

ένα μοντέλο που συνίσταται στην αναγκαστική ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για πρώτη φορά με τη συμμετοχή και των ιδιωτών καταθετών και όχι των μετόχων των τραπεζικών ιδρυμάτων, βρίσκονται οι αναλυτές και γενικώς όσοι δραστηριοποιούνται στις αγορές.

Η διαχείριση της κρίσης στην Κύπρο, με την επιλογή του «κουρέματος» τραπεζικών καταθέσεων για τη διάσωση των προβληματικών τραπεζών, οδηγεί σε νέες ατραπούς την ευρωπαϊκή οικονομία, καθώς είναι προφανές – όσο και αν αρκετά στελέχη ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων προσπαθούν να διαχωρίσουν τη θέση τους – ότι Βερολίνο και Βρυξέλλες χρησιμοποιούν την Κύπρο ως πρότυπο, ως ένα είδος case study, για την εφαρμογή των ιδεών τους.

Σε κάθε περίπτωση η επιλογή αυτή της Γερμανίας, της Μέρκελ και του Σόιμπλε, εφόσον τελικώς βρει πεδίο υλοποίησης και σε μελλοντικές διασώσεις κρατών, ισοδυναμεί με έμμεση παραδοχή της αποτυχίας των Ευρωπαίων πολιτικών να βρουν μια οριστική λύση στο πρόβλημα των οικονομικών ανισορροπιών στους κόλπους της Ευρωζώνης.

Οι ίδιοι πολιτικοί που ευαγγελίζονται την ευρωπαϊκή ενοποίηση, πολιτική και οικονομική, δεν διστάζουν να θυσιάσουν ακόμα και το ‘άβατο’ των τραπεζικών καταθέσεων για να μην αναλάβουν νέα βάρη οι φορολογούμενοι στην «καρδιά» της Ευρώπης, οι «πελάτες» τους στις επερχόμενες κάλπες…

Είναι χαρακτηριστική του πως προσλαμβάνουν οι αγορές τις επιλογές των Ευρωπαίων πολιτικών, η έκθεση της ιαπωνικής Nomura, που χαρακτηρίζει το “κούρεμα” στις καταθέσεις στην Κύπρο ως «δείγμα ρωγμών στην πολιτική δομή της Ευρώπης” και ως “σοκαριστική παραδοχή αποτυχίας εκ μέρους της ευρωπαϊκής ηγεσίας».

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε πρώτος ο νεόκοπος επικεφαλής του Eurogroup και υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας Γερούν Ντάισενμπλουμ, ο οποίος με δήλωσή του στο Reuters άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο το μοντέλο που εφαρμόστηκε στην Κύπρο με το κούρεμα των καταθέσεων να μην είναι το τελευταίο, προαναγγέλλοντας ότι θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες που θα χρειαστεί να αναδιαρθρώσουν τον τραπεζικό τους τομέα.

Δήλωση που θορύβησε στο μέγιστο βαθμό τις αγορές, έριξε το ευρώ σε χαμηλά εβδομάδας και ανάγκασε τον Ολλανδό υπουργό σε άτακτη αναδίπλωση του τύπου: «Η Κύπρος είναι ειδική περίπτωση με εξαιρετικές προκλήσεις» καθώς και σε ανάρτηση στο Twitter, όπου τόνιζε πως «τα μακρο-οικονομικά προγράμματα προσαρμογής θα λαμβάνονται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε χώρας και δεν υπάρχουν μοντέλα για όλους»…

Η αναδίπλωση διήρκεσε μόνο λίγο, καθώς ο κ. Ντάισελμπλουμ μιλώντας στο ολλανδικό δίκτυο RTL ξαναείπε: «Θα σπάσουμε τον αυτοματισμό που θέλει να επιβαρύνονται τα κράτη και οι φορολογούμενοι για τις τραπεζικές κρίσεις… Στο εξής θα θίγονται και οι τράπεζες οι ίδιες και οι καταθέτες… Σε αυτό θα πρέπει να συνηθίσουν οι αγορές».

Είναι τέτοια η σύγχυση των Ευρωπαίων και τόση η εμμονή των Γερμανών στο να «περάσουν» την πολιτική τους (και να μαζέψουν όλο το χρήμα της Ευρωζώνης στις γερμανικές τράπεζες), ώστε χθες και ο Ευρωπαίος Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ δήλωνε, μέσω της εκπροσώπου του Σαντάλ Χιουζ, πως στην Κομισιόν “συζητείται σχέδιο νόμου της ΕΕ που θα προβλέπει πως είναι δυνατό να επιβάλλεται στους μεγάλους ανασφάλιστους καταθέτες να συμμετέχουν σε μελλοντικές διασώσεις τραπεζών”! Δεν δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει τις καταθέσεις άνω του εγγυημένου ορίου των 100.000 ευρώ ως «εργαλεία για διασώσεις εκ των ένδον»!

Στο πλευρό όλων αυτών προσέτρεξε ένας ακόμα χαρακτηρισμένος ως «άνθρωπος των Γερμανών», ο Φιλανδός πρωθυπουργός, Γιούρκι Κατάινεν, ο οποίος δήλωσε ότι η ευρωπαϊκή τραπεζική ενοποίηση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη γενική ιδέα της συμμετοχής του ιδιωτικού κλάδου στο σχέδιο διάσωσης «αν θέλει να ακολουθεί τους κανόνες περί δίκαιης οικονομίας της αγοράς».

Στον αντίποδα υπήρξε μια πρώτη δήλωση – διαχωρισμού από αυτή τη «γερμανική γραμμή». Δια στόματος του Έβαλντ Νοβότνι, μέλους του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο κύριος Νοβότνι υπογράμμισε πως η τραπεζική κρίση στην Κύπρο είναι μια ειδική περίπτωση και ξεκαθάρισε πως το πακέτο διάσωσης που εφαρμόστηκε δεν μπορεί να αποτελεί «μοντέλο» για άλλες χώρες.

Στο χορό των δηλώσεων μπήκαν όμως και πολιτικοί ηγέτες, εν προκειμένω ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι.

Ο μεν Ολάντ επανέλαβε με τον πλέον επίσημο τρόπο νωρίτερα το βράδυ της Τρίτης πως «η Κύπρος συνιστά μια περίπτωση ειδική και μοναδική» και πως σε κάθε περίπτωση η απόφαση των Ευρωπαίων για την κυπριακή διάσωση «δεν μπορεί να αποτελέσει μοντέλο μελλοντικών διασώσεων στην Ευρωζώνη».

Το πιο σημαντικό πάντως είναι πως ο Γάλλος πρόεδρος άφησε ευθεία βολή κατά της γερμανικής κυβέρνησης και της άρνησής της, τουλάχιστον στις προηγούμενες δύο συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Κορυφής, να προχωρήσει η τραπεζική ενοποίηση. Δηλώνοντας πως η τραπεζική κρίση δεν θα είχε ξεσπάσει στην Κύπρο, αν οι Ευρωπαίοι είχαν προχωρήσει στη σύσταση μιας πραγματικής τραπεζικής ένωσης.

«Το κυπριακό πακέτο διάσωσης παραμένει μια μοναδική περίπτωση. Αφορά την Κύπρο και μόνο την Κύπρο», τόνισε από την πλευρά του και ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι, στο πλαίσιο κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Γάλλο Πρόεδρο.

Κι αν αυτές οι δηλώσεις κινήθηκαν στο πλαίσιο της «διπλωματικά ορθής διατύπωσης», το ξέσπασμα του υπουργού Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Γιαν Άσελμπορν, ήταν σοκαριστικό και παράλληλα ενδεικτικό των διαταραγμένων σχέσεων στους κόλπους της Ευρωζώνης.

«Η Γερμανία διψά για ηγεμονία στην Ευρώπη και δεν έχει το δικαίωμα να υπαγορεύει στην Κύπρο ποιο επιχειρηματικό μοντέλο θα ακολουθήσει», δήλωσε στο Reuters ο υπουργός και κατέληξε: «Η Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το επιχειρηματικό μοντέλο που θα ακολουθήσουν άλλες χώρες στην ΕΕ. Δεν πρέπει, υπό την κάλυψη τεχνικών οικονομικών θεμάτων, να ‘πνίγονται’ άλλες χώρες»…

Η διάσταση απόψεων που τείνει να εξελιχθεί σε χάσμα μεταξύ της Γερμανίας και των λοιπών εταίρων της δεν περνά πια απαρατήρητη. Όπως απαρατήρητες δεν θα περάσουν και οι επώδυνες επιπτώσεις, ακόμα και από τους πλέον ισχυρούς της Ευρωζώνης.

Για του λόγου το αληθές η Standrard & Poor’s προειδοποίησε νωρίτερα την Τρίτη για πιθανή υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της κραταιάς γερμανικής Deutsche Bank (από τη βαθμίδα Α+ που βρίσκεται σήμερα), αφού «διαβλέπει» ένα γενικευμένο bank run στην Ευρώπη, λόγω ακριβώς των αποφάσεων Βερολίνου και Βρυξελλών.

Ενώ στο τελέυταίο report της η Rabobank προειδοποιεί για πιθανό κατακερματισμό της Ευρωζώνης…ΠΗΓΗ

Χάθηκε το παιγνίδι πατριώτες (των Βρυξελλών)


του Θ. Μαυρίδη

 Με ρωτάνε πολλοί φίλοι για ποιον λόγο έγινα απαισιόδοξος για το μέλλον της Ευρώπης. Αν με έχει επηρεάσει η συναισθηματική φόρτιση από τα γεγονότα στην Κύπρο. 
Τους εξηγώ, λοιπόν, ότι η άποψη αυτή είναι απόσταγμα… χρηματιστηριακών απωλειών πολλών ετών. 
Τα ακριβά δίδακτρα που πληρώσαμε όλοι μας στο παρελθόν μας έχουν μάθει ότι όταν το γυαλί ραγίσει, θέλει λίγο ακόμη για να σπάσει… Είναι τόσο απλό που κάνει εντύπωση το γεγονός ότι δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν οι φίλοι μας στην Γερμανία. 
Από την στιγμή που έβαλαν τους καταθέτες στην δοκιμασία της διάσωσης των… τραπεζών όπου είναι πελάτες, άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας. Από εδώ και πέρα όποια χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα θα πρέπει αυτόματα να παγώνει τις τραπεζικές συναλλαγές, πριν προλάβουν τα τρομαγμένα πλήθη να φτάσουν στα γκισέ των τραπεζών για να απαιτήσουν τους κόπους τους. Κι έπειτα, θα πρέπει κανείς να κάνει τον σταυρό του να μην τον συμπαρασύρει η οργή των καταθετών, όταν οι τελευταίοι θα έχουν διαπιστώσει ότι η ΕΕ των λαών θα τους έχει κλέψει τις αποταμιεύσεις τους. Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να αναρωτηθεί μεγαλοφώνως αν οι πολιτικοί που πήραν την απόφαση στο Eurogroup είναι τόσο χαζοί που δεν καταλαβαίνουν τις επιπτώσεις των πράξεων τους.
 Το «ναι» είναι μία αρκετά βολική απάντηση που σταματά την όποια άλλη συζήτηση. Ακριβώς γι΄ αυτό τον λόγο, επειδή δεν επιτρέπει να ξεκινήσει μία πραγματικά ενοχλητική συζήτηση.
 Το «όχι», όμως, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και αναγκαστικά ανοίγει τον Ασκό του Αιόλου: «Τι είναι εκείνο που φοβούνται περισσότερο στην Ευρώπη από έναν πανικό στις περιφερειακές τράπεζες»; Ίσως δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια την αληθινή εικόνα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Ίσως η εικόνα των κραταιών τραπεζών των ισχυρών χωρών είναι μία μεγάλη οφθαλμαπάτη. 
Με άλλα λόγια, το μόνο που μπορούν να φοβούνται έξυπνοι άνθρωποι είναι μια καταστροφή μεγαλύτερη από εκείνη που προκαλούν με τις πράξεις τους. Ή αλλιώς, όλη αυτή η ιστορία μοιάζει με μία πράξη θυσίας! Πιστεύουν ότι έτσι θα εξωραΐσουν τον Θεό των αγορών και θα κερδίσουν πολύτιμο χρόνο. Ταυτόχρονα εξυπηρετούν μία πολιτική επιλογή, να τρομάξουν τους καταθέτες στις χώρες της περιφέρειας και να συγκεντρώσουν κεφάλαια στις δικές τους τράπεζες. 
Δεν πρόκειται για κουτοπονηριά! Είναι επιλογή επιβίωσης. Αν κερδίσουν χρόνο και καταφέρουν να πλασάρουν τις δικές τους τράπεζες ως τις μοναδικά φερέγγυες, τότε έχουν πιθανότητες. Θα τα καταφέρουν; Το τίμημα για όλη αυτή την ιστορία είναι η Ευρωζώνη. 
Ενιαία οικονομική ζώνη, όμως, δίχως οικονομική σταθερότητα, σταθερούς κανόνες και τραπεζική Πίστη, δεν υπάρχει! 
Την Ευρώπη, λοιπόν, την έχουν τελειώσει. Την έχουν εκτελέσει με συνοπτικές διαδικασίες. Το γυαλί έχει σπάσει και δεν κολλάει πάλι. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να πετύχουν τον σκοπό τους.
 Προσωπικά πιστεύω πως όχι.
 Ότι δεν θα μπορέσουν να αποτρέψουν το μοιραίο. Η κρίση θα κτυπήσει αργά ή γρήγορα και την δική τους πόρτα. 
Με μία διαφορά: Αυτή την φορά δεν θα τους γίνουν χάρες. Αυτή την φορά θα είναι απελπιστικά μόνοι τους.
 Θανάσης Μαυρίδης thanasis.mavridis@capital.gr * Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο” της 22ας Μαρτίου
πηγη

Ας μιλήσουμε λοιπόν για συμφέροντα και για το… «ξανθό γένος»

(Τετάρτη 20/03/13…και προ της “Ρωσικής πόρτας στην Κύπρο”) “…

Ο Ελληνισμός θα πρέπει πλέον να έχει έναν στόχο και μία ιδεολογία η οποία δεν είναι άλλη από την επιβίωσή του και την κατίσχυση στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις παίζεται η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρασία για τον 21ο αιώνα. Με βάση όλα τα παραπάνω, τα ελπίζουμε κατανοητά και αποδεκτά από τον κάθε νουνεχή και ψύχραιμο παρατηρητή, ας δούμε επιγραμματικά τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει με τη Ρωσία σήμερα:…”
 Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη
 Οι Κύπριοι Έλληνες για ακόμα μία φορά απέδειξαν πως ρέει πολύ πιο «ελληνικό αίμα» στις φλέβες τους σε σχέση με κάποιους «ελληναράδες» των Αθηνών, οι οποίοι μπροστά στους «γεωπολιτικώς ανάπηρους» του Βερολίνου δεν τολμούν καν να διαφωνήσουν, ενώ η παραμικρή απειλή αποδείχθηκε νομοτελειακά βέβαιο ότι αρκεί για να ανακόψει με συνοπτικές διαδικασίες από την αρχή, κάθε είδος… αντιστασιακής διάθεσης.
 Για την ώρα, η καταστροφή, υπό την έννοια της καταλήστευσης της χώρας από τους Γότθους, απεφεύχθη. 
Η καταστροφή όμως υπό την έννοια της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου δεν έχει απομακρυνθεί αφού η απόρριψη του νομοσχεδίου δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια στις αγορές για τι ακριβώς θα συμβεί με το άνοιγμα των τραπεζών, όταν φυσικά αυτές ανοίξουν, μαζί φυσικά με το χρηματιστήριο.
 Η ανάγκη λοιπόν για την εκπόνηση ενός αξιόπιστου σχεδίου το οποίο θα αντικαταστήσει το έκτρωμα που παρουσιάστηκε στη Βουλή παραμένει. Ακριβώς στη συγκεκριμένη ανάγκη, η Μόσχα που φαίνεται να έχει πάρει το θέμα πάνω της θα πρέπει να δώσει μία λύση η οποία θα μετατρέψει την αβεβαιότητα και τον φόβο σε σιγουριά και αγαλλίαση, αφού αν μη τι άλλο η εμπλοκή του Κρεμλίνου θα δώσει το σωστό «σήμα» στους Ρώσους αναφορικά με την πολιτική απόφαση της κυβέρνησής τους να μην εγκαταλείψουν έναν αδερφό παραδοσιακά λαό και μια σημαντική ως εκ τα θέσης της χώρα, στα αρπακτικά νύχια κάποιων οι οποίοι θέλουν να λέγονται εταίροι. 
Ακριβώς λοιπόν στο συγκεκριμένο σημείο η Ρωσία θα πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή τη στιγμή στη περιοχή δεν παίζονται απλά τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ των Ρώσων πολιτών που μπορεί να χαθούν ως φόροι, ποσό το οποίο φυσικά αξίζει κάθε προστασίας καθαυτό, αλλά στην ουσία παίζεται η αξιοπιστία της Μόσχας στο να αποτελέσει από εδώ και πέρα έναν αξιόπιστο σύμμαχο στο πλευρό του ελληνισμού, που για κάποιον «ανεξήγητο» λόγο χτυπιέται από εκείνους οι οποίοι χρωστούν την πνευματική και πολιτιστική τους ύπαρξη σε αυτόν. 
Έχοντας πλήρη επίγνωση όλων των παραπάνω και ευχόμενοι προς κάθε κατεύθυνση πως η Ρωσία πραγματικά θα φερθεί στον ελληνισμό όπως αυτός την έχει… φαντασιωθεί ή/και περιμένει, δηλαδή ως το περίφημο «ξανθό γένος» δεν πρέπει παρά να σημειώσουμε τα εξής αναφορικά με τη συγκεκριμένη χώρα, κάνοντας πρώτα την αναγκαία επισήμανση. 


Γνώμονας της Ελλάδας από εδώ και στο εξής δεν πρέπει να είναι κανενός είδους ψευδεπίγραφο ιδεολόγημα τύπου «δεξιάς», «αριστεράς», «ευρωπαϊκού μέλλοντος», «κοινού νομίσματος», «φιλοαμερικανών», «φιλορώσων», φιλό-οτιδήποτε… 
Το έθνος πλήρωσε ακριβά όλα αυτά τα «φιλο-…». Από την εποχή της Δ’ Σταυροφορίας και της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους «Σταυροφόρους» (βλέπε «Δυτικούς εταίρους» της εποχής), τον Απρίλιο του 1204, το έθνος των Ελλήνων ζει σε μία παρατεταμένη κατάσταση δουλοπαροικίας ή στη καλύτερη των περιπτώσεων σε μία κατάσταση κράτους «δευτέρας διαλογής». 
Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τη παραπάνω παρατήρηση από το γεγονός πως η πτώση του μεσαιωνικού ελληνισμού το 1453 έχει συνδεθεί με το ερώτημα του τί ακριβώς προτιμάμε, «την Παπική Τιάρα ή το Οθωμανικό Σαρίκι», ενώ η έναρξη του ανεξάρτητου, υποτίθεται, βίου μας το 1830 μας έφερε το «Αγγλικό», «Γαλλικό» και «Ρωσικό»… κόμμα; 
Υπάρχει άλλη περίπτωση κράτους των οποίων τα κόμματα να έχουν την ονομασία άλλων κρατών; Να το πάμε παρακάτω; H Μικρασιατική καταστροφή ήρθε λόγω της σύγκρουσης των «γερμανόφιλων» με τους «φιλοδυτικούς», ενώ ο Εμφύλιος έλαβε χώρα λόγω των εξαρτήσεων από τη Μόσχα και το Λονδίνο. Δηλαδή, μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ενώ ήμασταν πάντα από τη πλευρά των νικητριών δυνάμεων, αντί να δρέψουμε τις δάφνες των προσπαθειών μας και να ανασυγκροτηθούμε, «καταφέρναμε» να έχουμε έναν ακόμα πόλεμο, πιο καταστροφικά μάλιστα από τους Παγκοσμίους, ως… δώρο. 

Κλείνουμε τη συγκεκριμένη παρατήρηση επισημαίνοντας πως είτε μιλάμε για τις ΗΠΑ, είτε για τη Βρετανία, είτε για τη Γερμανία, είτε για τη Ρωσία, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας πως έχουμε να κάνουμε με γεωπολιτικούς δρώντες οι οποίοι λειτουργούν ως Μεγάλες Δυνάμεις, άρα οι πράξεις τους τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν όχι με το συναίσθημα ή το δίκαιο (αξιοποιούνται ως επικοινωνιακά εργαλεία) αλλά με τα «μόνιμα συμφέροντά» τους. 
Δεν έχει λοιπόν κάποιος παρά να κοιτάξει στο παρελθόν με μία αντικειμενική ματιά και θα δει πως όλες οι προαναφερόμενες δυνάμεις μας «πούλησαν» ομοίως και ανά περιπτώσεις και ΚΑΜΙΑ από αυτές δεν στάθηκε κοντά μας χωρίς να ζητάει μεγάλα ανταλλάγματα και χωρίς να έχει απλά και μόνο ΣΥΜΦΕΡΟΝ και τίποτα άλλο. Με άλλα λόγια, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο αλληλοσυγκρουόμενων βουβαλιών θα πρέπει να αντιληφθούμε πως για να έρθει το όποιο «ξανθό γένος» να βοηθήσει θα πρέπει να του δώσουμε ανταλλάγματα ίσα με αυτά που θα πρέπει να δώσουμε στους Αγγλοσάξονες ή στους Γότθους εταίρους μας οι οποίοι αισθάνονται πλέον πως μπορούν να τα παίρνουν και από μόνοι τους… 
Ο Ελληνισμός θα πρέπει πλέον να έχει έναν στόχο και μία ιδεολογία η οποία δεν είναι άλλη από την επιβίωσή του και την κατίσχυση στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις παίζεται η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρασία για τον 21ο αιώνα. Με βάση όλα τα παραπάνω, τα ελπίζουμε κατανοητά και αποδεκτά από τον κάθε νουνεχή και ψύχραιμο παρατηρητή, ας δούμε επιγραμματικά τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει με τη Ρωσία σήμερα: 
Περίπτωση Α: 
Υπάρχει περίπτωση η Μόσχα να «μπλοφάρει» σε σχέση με τη περίφημη βοήθεια προς τη Κύπρο και όλα αυτά να γίνονται για επικοινωνιακούς λόγους, με αποτέλεσμα να αφήσει τη Λευκωσία στα κρύα του λουτρού την πλέον κρίσιμη στιγμή η οποία είναι τώρα, όπου η Κύπρος μετά την απόρριψη του εκτρώματος που έγινε προσπάθεια να της επιβληθεί, θα πρέπει να παρουσιάσει μία αξιόπιστη λύση τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του τραπεζικού της τομέα και η χρεοκοπία με το άνοιγμα του χρηματιστηρίου και των τραπεζών της; Δυστυχώς η περίπτωση αυτή υπάρχει, για δύο κυρίως λόγους: 
Πρώτον, η Ρωσία δεν μένει ικανοποιημένη από τα ανταλλάγματα της Κύπρου, τα οποία θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να αξίζει τον κόπο να ανοίξει μέτωπο με τη Γερμανία και δυνητικά με τις ΗΠΑ στην περιοχή. Είναι η Λευκωσία έτοιμη να δώσει τέτοια «δώρα» ώστε η Μόσχα να μπει στον πειρασμό να ξεκινήσει μία ιστορία ανταγωνισμού με τους δυτικούς; 
Έχει το περιθώριο; Αυτό εξηγείται και ανάποδα βέβαια: Ακριβώς λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, οι δυνατότητες δικαιολόγησης της τελικής επιλογής αυξάνονται, σε τελική ανάλυση ας παρενέβαινε εγκαίρως όποιος έχει ενστάσεις… 
Δεύτερον, η Ρωσία εκβιάζεται από το Βερολίνο να μην βοηθήσει την Κύπρο, αφού της «χαλάει την πιάτσα» στον νότο της ΕΕ και γιατί η ΕΕ είναι δικό της «οικόπεδο» και όπως αυτή κρατάει μία εφεκτική στάση στα θέματα της Ανατολικής Ευρώπης και τους Καυκάσου, έτσι και το Κρεμλίνο θα πρέπει να αφήσει να τακτοποιήσει τα θέματα με τους… ιθαγενείς της.
 Επιπροσθέτως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Βερολίνο με τη Μόσχα συνεργάζονται σε μία σειρά τομέων οι οποίοι είναι αμοιβαία επωφελείς και για τους δύο, για παράδειγμα μπορεί να λέμε πως η Γερμανία εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία, γιατί όμως δεν διαβάζουμε και αντίστροφά τη συγκεκριμένη πραγματικότητα ώστε να αντιληφθούμε ότι και η Ρωσία εξαρτάται από τη Γερμανία όταν εξάγει σε αυτήν την ενέργειά της; 
Με άλλα λόγια φτάνουμε στο ίδιο συμπέρασμα με προηγουμένως, η Κύπρος θα πρέπει να δώσει τέτοια ανταλλάγματα στη Ρωσία έτσι ώστε η Μόσχα να δεχτεί να διαρρήξει τις σχέσεις της με τον πλέον στενό εταίρο της στην Ευρώπη, τη Γερμανία, επιπροσθέτως η Ρωσία θα πρέπει να βρει διέξοδο για το φυσικό της αέριο έτσι σε περίπτωση επιδείνωσης των σχέσεων με τη Γερμανία να έχει άλλη πηγή εσόδων, όπως είναι φυσικό η αύξηση των εξαγωγών στην Κίνα είναι μία καλή επιλογή σε αυτή την περίπτωση.
 Εκτός κι αν, όπως σημειώσαμε σε ανάρτηση τις προηγούμενες ημέρες, η Γερμανία θεώρησε ότι θα καταγάγει μια εύκολη νίκη στην Κύπρο και έχοντας εξασφαλισμένο τον έλεγχο των υδρογονανθράκων της είτε θα εξαρτάται λιγότερο από τη Μόσχα, είτε απλά θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ. 
Περίπτωση Β: 
Είναι δυνατόν η Μόσχα πράγματι να θέλει να βοηθήσει την Κύπρο και να δεχτεί να ανοίξει ένα τεράστιο μέτωπο με την Γερμανία; H απάντηση και σε αυτό το ερώτημα είναι θετική, για έναν λόγο ο οποίος όμως είναι εξαιρετικά σοβαρός και αξίζει να διερευνηθεί. 
H Ρωσία θα το έπραττε εάν πίστευε πως η στάση της θα δημιουργούσε μία τέτοια κατάσταση στην ΕΕ η οποία θα οδηγούσε σε κατάρρευση την γερμανική ηγεμονία και ίσως το ευρώ, ενώ θα προσποριζόταν η ίδια σημαντικότατα κέρδη τόσο στην ανατολική Ευρώπη όσο και στον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος. 
Η συγκεκριμένη πολιτική χρειάζεται όμως μία ακόμα παραδοχή: Ότι οι Αγγλοσάξονες, αυτή τη στιγμή θεωρούν πως μεγαλύτερο όφελος θα έχουν από τη κατάρρευση της Γερμανίας, σε σχέση με την ενδυνάμωση της Ρωσίας, άρα θα επιτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη.
 Το συγκεκριμένο σενάριο το έχουμε αναφέρει και αναλύσει πολλές φορές και έχει να κάνει με τις βασικές παραδοχές της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής ανάλυσης, ενώ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως για να λειτουργήσει, οι Αγγλοσάξονες θα μπορούσαν να δεχτούν μία «λελογισμένη» αύξηση της ισχύος των Ρώσων σε μία περιοχή η οποία θεωρείται κρίσιμη για τα συμφέροντά τους. Σε τελική ανάλυση, ούτως ή άλλως θα τους έχουν «στα πόδια τους» μετά τη συμφωνία για το ισραηλινό αέριο.
 Γιατί να μην προχωρήσουν σε συνολικότερη διευθέτηση βάζοντας τάξη σε μια κρίσιμη περιοχή που κάποιοι… νεόφερτοι απειλούν να τινάξουν στον αέρα;
Μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή μόνο εάν οι Αγγλοσάξονες θεωρούν μεγαλύτερη απειλή, σε πλανητικό επίπεδο, την Κίνα από τη Ρωσία, οπότε η ισχυροποίηση της Ρωσίας από τη μία και η επαναφορά της Ευρώπης στον έλεγχό τους μέσω της κατάρρευσης (σχετική έννοια) της Γερμανίας από την άλλη, θα τους οδηγούσε στη δημιουργία μίας «λευκής» Ευασιατικο-ατλαντικής δύναμης Αγγλοσαξόνων-ΕΕ-Ρωσίας για την «τελική μάχη» με τη Κίνα. 

Και το σταματάμε εδώ για να μη «ξεφύγουμε» τελείως και μπούμε σε χωράφια της γεωπολιτικής θεωρίας. 
Θα ρωτούσε εύλογα κάποιος «καλά, όλα αυτά μπορούν να γίνουν από την… Κύπρο»; Η απάντηση είναι κυνικά απλή, «από μία βίδα χάλασε μία ερπύστρια, από αυτή την ερπύστρια ακινητοποιήθηκε ένα άρμα, από ένα άρμα χάθηκε μία μάχη, από μία μάχη χάθηκε ο πόλεμος»… 
Τώρα θα ρωτήσει κανείς «τι σχέση έχουν με όλα αυτά οι ηγέτες μας;» και η απάντηση δυστυχώς είναι «καμία»…
 Γι’ αυτό λοιπόν και μέχρι οι Έλληνες να αποφασίσουν (ή ακόμα και να βρουν…) να φέρουν σε θέσεις κρίσιμες ανθρώπους που αντιλαμβάνονται κάποια βασικά… αρκούμαστε στο να ελπίζουμε πως «θα μας σώσει το ιππικό» και πως θα «κατέβει το Ξανθό το Γένος»… 
Ας αναρωτηθούμε όμως εάν αρκούν αυτά ή θα πρέπει και εμείς να μεριμνήσουμε για τα του οίκου μας… Πηγή