Archive | 4ο ΡΑΙΧ RSS for this section

Διαβολικές συμπτώσεις ή προάγγελος εξελίξεων;




Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΗ

 Με φόντο μια «κατακρεουργημένη» κυπριακή οικονομία και έναν ευρωπαϊκό νότο να βιώνει μια βαθύτατη κρίση που φαίνεται να μην έχει τέλος, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπονόησε πρόσφατα, ή μάλλον ξεκαθάρισε, την «ανωτερότητα» του γερμανικού λαού και της Γερμανίας, λέγοντας συγκεκριμένα πως τα ευρωπαϊκά κράτη είναι οι «κακοί μαθητές» που φθονούν τη Γερμανία. 
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Φίλιπ Ρέσλερ, ο οποίος χαρακτήρισε ως «πρότυπο» τους Γερμανούς για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
 Οι αδιάλλακτες αυτές δηλώσεις, σε συνδυασμό με την «απόλυτη», εκβιαστική και καταχρηστική, σε πολλές περιπτώσεις, επιβολή της οικονομικής και πολιτικής άποψης των Γερμανών «εταίρων» μας, έχουν εδραιώσει πλέον σε απόλυτο βαθμό τον «διαχωρισμό» του γερμανικού κράτους από την υπόλοιπη Ευρώπη.
 Αυτός ο διαχωρισμός είναι πλέον πιο εμφανής από ποτέ, με την ιστορία να «κλείνει» το μάτι, προειδοποιώντας για τις συνέπειες που μπορεί να ακολουθήσουν. 
Προάγγελος ή διαβολική σύμπτωση; 
Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, το γεγονός πως ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε για γερμανική «ανωτερότητα», και μάλιστα έθεσε την Γερμανία αντιμέτωπη με την Ευρώπη, ήταν ο καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ. 
Υπογραμμίζουμε το αξίωμα «καγκελάριος», καθώς εκλέχθηκε με το δημοκρατικό πολίτευμα της Γερμανίας (που για πρώτη φορά είχε υιοθετήσει η χώρα) και τη συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού λαού που, μάλιστα τον αποθέωσε, αφού έβγαλε τη Γερμανία από μια βαθιά οικονομική κρίση, στην οποία την είχαν οδηγήσει οι βαρύτατοι φόροι που της είχαν επιβληθεί από την Αγγλία και τη Γαλλία, ως ηττημένη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (κάτι που κάνουν σήμερα οι Γερμανοί εταίροι μας…). 
Τους «στοιχειώνει» 
Η τροπή, όμως, που πήρε η ιστορία αποτελεί ακόμα και σήμερα «ταμπού» για την εύθραυστη, στο συγκεκριμένο θέμα, γερμανική κοινωνία, η οποία «σοκάρεται» πλέον και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Χίτλερ και της παρομοίωσής του με τη σημερινή καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ. 
Απόδειξη πως το φάντασμα του Αδόλφου Χίτλερ «στοιχειώνει» ακόμα τη χώρα που τον γέννησε είναι και μια πρόσφατη δημοσκόπηση, που πραγματοποίησε το γερμανικό περιοδικό «Focus», «μαρτυρώντας» με αυτόν τον τρόπο και άθελά του την ανασφάλεια των Γερμανών για την εικόνα τους και την ταύτισή τους με τους ναζί. 
Σύμφωνα με την έρευνα, η πλειοψηφία των Γερμανών δεν δείχνει καμία κατανόηση για την απεικόνιση της καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ ως «Χίτλερ» σε διαδηλώσεις στην Κύπρο και σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα κατά το πρόσφατο παρελθόν. 
Συγκεκριμένα, το 56% των ερωτηθέντων δεν μπορεί να κατανοήσει την άγρια εχθρότητα που εκδηλώνεται σε σχέση με την κρίση στην Ευρωζώνη, ενώ το 40% δηλώνει ότι κατανοεί την κριτική εναντίον της Γερμανίας. Η ισπανική εφημερίδα «El Pais», μάλιστα, απέσυρε πρόσφατα από τον ιστότοπό της ένα άκρως επικριτικό άρθρο για τη Γερμανία και την Άνγκελα Μέρκελ, όπου η καγκελάριος συγκρινόταν με τον Αδόλφο Χίτλερ και το οποίο προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις. 
Στο άρθρο, το οποίο είχε τίτλο «Η Γερμανία εναντίον της Ευρώπης» και δημοσιεύθηκε στην περιφερειακή ανδαλουσιανή έκδοση της «El Pais» και στον ιστότοπό της, ο Χουάν Τόρες Λόπες, καθηγητής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, έγραφε πως «η Μέρκελ, όπως ο Χίτλερ, κήρυξε τον πόλεμο στην υπόλοιπη ήπειρο, αυτήν τη φορά για να εξασφαλίσει έναν οικονομικό ζωτικό χώρο». 

Βαθαίνει η φτώχεια 

Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί πως τα επίπεδα της φτώχειας στη Γερμανία είναι τα υψηλότερα που έχουν καταγραφεί τα τελευταία είκοσι χρόνια.
 Το γεγονός αυτό σκανδαλίζει το μυαλό, αφού η ιστορία έχει «διδάξει» πως χώρες του μεγέθους και του «βεληνεκούς» της Γερμανίας, όταν αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, «ξεσπάνε» στην εξωτερική πολιτική. Κάτι το οποίο φυσικά πραγματοποιεί αυτήν τη στιγμή σε «οικονομικό» βαθμό η καγκελάριος Μέρκελ και κάτι το οποίο είχε πραγματοποιήσει κατά το παρελθόν, με ιμπεριαλιστικό τρόπο, ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας από τους πιο στυγνούς εγκληματίες της παγκόσμιας ιστορίας.

GUARDIAN Η Γερμανία αποφεύγει τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει στην Ελλάδα



Angela Merkel

Germany owes Greece a debt

Germany’s ducking of the war reparations issue makes its attitude to the current Greek debt crisis somewhat hypocritical

Albrecht Ritschl
guardian.co.uk


Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα ένα χρέος.

H Γερμανία,αποφεύγοντας το θέμα για τις  πολεμικές επανορθώσεις, κάνει την στάση της στη σημερινή ελληνική κρίση χρέους κάπως υποκριτική


Οι Γερμανοί δεν διασκεδάζουν αυτές τις μέρες. Κοιτάξτε παντού από τις εφημερίδες,μέχρι την μπλογκόσφαιρα και φαίνεται ότι η δημόσια διάθεση έχει φτάσει σε σημείο βρασμού.Χωρίς να θέλουν,θα επωμιστούν άλλη μια εθνική αύξηση χρέους και την χρηματοδότηση άλλης μια διάσωσης και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τα πάντα, από την σοφία της στήριξης στην Ελλάδα, το κοινό νόμισμα του ευρώ, ή ακόμη και την ουσία του εγχειρήματος, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

 
Αυτό μπορεί να είναι παράξενο για μια χώρα που ωθείται όλο και πιο κοντά στην πλήρη απασχόληση και η οποία είναι έτοιμη να ανακτήσει τη θέση της ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βιομηχανικών προιόντων στον κόσμο, από τους Κινέζους.

 
Αλλά οι Γερμανοί λένε ότι έχουν βαρεθεί: όχι περισσότερη ανάληψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν πληρώνουν περισσότερο για αυτό και για εκείνο και σίγουρα όχι  για μεγαλύτερη διάσωση των Ελλήνων.

 
Αυτό που είναι πραγματικά περίεργο, όμως, είναι η περιορισμένη διάρκεια της συλλογικής μνήμης της Γερμανίας.

 
Για ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, η κατάσταση ήταν ριζικά διαφορετική: μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και πάλι μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου και στις δύο περιπτώσεις όφειλε την οικονομική της ανάκαμψη, σε μεγάλης κλίμακας μείωση του χρέους.


Η κρίση χρέους της Γερμανίας του μεσοπολέμου,ξεκίνησε σχεδόν  πριν από 80 χρόνια, τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου του 1931.Την είχε ενεργοποιησει ο επιθετικός δανεισμός της Γερμανίας στα τέλη του 1920,ώστε να πληρώσει αποζημιώσεις,μέσω πιστώσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πιστωτική φούσκα και όταν έσκασε το 1931, γκρέμισε τις αποζημιώσεις, τον κανόνα χρυσού και μεταξύ άλλων, την δημοκρατία της  Βαϊμάρης.

 
Έχοντας προσαρμοσμένο τον τεράστιο λογαριασμό που προέκυψε, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί επέβαλαν την Συμφωνία του Χρέους του Λονδίνου του 1953 στους συμμάχους τους, σε μια άσκηση άφεσης του χρέους για την  Γερμανία και μάλιστα με τους πιο γενναιόδωρους όρους.

 
Το οικονομικό θαύμα της Δυτικής Γερμανίας, η σταθερότητα του γερμανικού μάρκου και η ευνοϊκή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, όλα αυτά οφείλονται σε αυτό το τεράστιο κούρεμα. Αλλά αυτό έβαλε τους πιστωτές της Γερμανίας σε μειονεκτική θέση, αφήνοντας τους να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειες της γερμανικής κατοχής.

 
Πράγματι, η συμφωνία για το χρέος του Λονδίνου,ανέβαλλε την διευθέτηση του ζητήματος των αποζημιώσεων – συμπεριλαμβανομένης και της αποπληρωμής των χρεών του πολέμου και τις εισφορές που επιβλήθηκαν από την Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου – για μια διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί μετά την ενοποίηση.

 
Η διάσκεψη αυτή δεν έγινε ποτέ:

 
Από το 1990, οι Γερμανοί έχουν σταθερά αρνηθεί να επανεξετάουν αυτό το κουτί της Πανδώρας. Η εν λόγω αποζημίωση, όπως έχει καταβληθεί, ως επί το πλείστον για καταναγκαστική εργασία, διοχετεύθηκε μέσω διάφορων ΜΚΟ,ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία νομικών προηγούμενων. Μόνο μία χώρα,το έχει αμφισβητήσει όλο αυτό,ανοιχτά και προσπάθησε να λάβει αποζημίωση στο δικαστήριο: Η Ελλάδα.

 
Μπορεί να ήταν ή μπορεί να μην ήταν σοφό, να παγώσει η Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων και των άλλων εκκρεμοτήτων, μετά το 1990. Εκείνη την εποχή, οι Γερμανοί υποστήριξαν ότι οποιοσδήποτε εύλογος λογαριασμός,θα υπερέβαινε τους πόρους της χώρας και,αντι αυτού, θα ήταν απείρως προτεινόμενη η συνεχιζόμενη οικονομική συνεργασία στην Ευρώπη.

 
Μπορεί να είχαν ένα δίκο.Αλλά τώρα είναι η ώρα για τη Γερμανία να εκπληρώσει την υπόσχεσή της, να ενεργήσει με σύνεση και να κρατήσει μακριά τον ταύρο από το υαλοπωλείο.

 
Μετάφραση: LEFTeria-news

 
 
The Germans are not amused these days. Look everywhere from tabloids to the blogosphere, and it seems that the public mood has reached boiling point. Loth to shoulder another national debt increase and finance another bailout, the Germans have started questioning everything from the wisdom of supporting Greece to the common euro currency, or indeed the merits of the European integration project altogether.

This might be strange for a country that is nudging ever closer to full employment, and which is about to recapture its position as the world’s leading exporter of manufactured goods from the Chinese. But the Germans say they’ve had enough: no more underwriting of European integration, no more paying for this and that, and certainly no more bailing out the Greeks.
What is truly strange, however, is the brevity of Germany’s collective memory. For during much of the 20th century, the situation was radically different: after the first world war and again after the second world war, Germany was the world’s largest debtor, and in both cases owed its economic recovery to large-scale debt relief.

Germany’s interwar debt crisis started almost exactly 80 years ago, in the last days of June 1931. What had triggered it was Germany’s aggressive borrowing in the late 1920s to pay reparations out of credit. A credit bubble resulted, and when it burst in 1931, it brought down reparations, the gold standard and, not least, Weimar democracy.

Having footed the resulting massive bill, after the second world war the Americans imposed the London debt agreement of 1953 on their allies, an exercise in debt forgiveness to Germany on the most generous terms. West Germany’s economic miracle, the stability of the deutschmark and the favourable state of its public finances were all owed to this massive haircut. But it put Germany’s creditors at a disadvantage, leaving it to them to cope with the financial aftermath of the German occupation.
Indeed, the London debt agreement deferred settlement of the reparations question – including the repayment of war debts and contributions imposed by Germany during the war – to a conference to be held after unification. This conference never took place: since 1990, the Germans have steadfastly refused to reopen this can of worms. Such compensation as has been paid, mostly to forced workers, was channelled through NGOs to avoid creating precedents. Only one country has challenged this openly and tried to obtain compensation in court: Greece.

It may or may not have been wise to put the issue of reparations and other unsettled claims on Germany to rest after 1990. Back then, the Germans argued that any plausible bill would exceed the country’s resources, and that continued financial co-operation in Europe instead would be infinitely more preferable. They may have had a point. But now is the time for Germany to deliver on the promise, act wisely and keep the bull away from the china shop.

Η Μέρκελ βαρέθηκε να βλέπει τον εαυτό της … Ναζί ! ! !

Η Άνγκελα Μέρκελ πρέπει να έχει βαρεθεί να βλέπει τα φωτομοντάζ όπου απεικονίζεται ως ναζί με στολή SS. Από το ξέσπασμα της ευρωκρίσης οι αντίπαλοι της γερμανικής διαχείρισης της κρίσης κάνουν λόγo για επιβολή όρων λιτότητας από το Βερολίνο και προχωρούν σε συγκρίσεις με το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η Κύπρος, όπου τις τελευταίες ημέρες πραγματοποιήθηκαν πολλές διαδηλώσεις κατά του κουρέματος των καταθέσεων. Πολλοί διαδηλωτές κρατούσαν πανό στα οποία έγραφαν:«Μέρκελ μας κλέβεις τις οικονομίες» ή «Μέρκελ τα χρήματά σου έχουν περισσότερο αίμα από οποιοδήποτε ξέπλυμα». 

Δεν είναι λίγοι οι Κύπριοι που κατηγορούν την Άνγκελα Μέρκελ και τον υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι το κούρεμα των μικροκαταθέσεων φέρει τη δική τους υπογραφή.Από την πλευρά του το Βερολίνο έχει ωστόσο διαφορετική άποψη, υποστηρίζοντας ότι η κυπριακή κυβέρνηση αρνήθηκε να επιβάλει υψηλότερους φόρους στις μεγάλες καταθέσεις και έτσι δεν ήταν δυνατό να αποφευχθεί η επιβολή εισφοράς και στους μικροκαταθέτες.
Αντιγερμανικό «deja vu»
Και στην Ιταλία όμως ορισμένα μέσα ενημέρωσης επιτίθενται κατά της γερμανικής πολιτικής με τίτλους όπως «Τέταρτο Ράιχ» ή ακόμη με επεξεργασμένες φωτογραφίες που δείχνουν την Άνγκελα Μέρκελ να χαιρετά ναζιστικά. Στον προεκλογικό αγώνα για τις ιταλικές εκλογές ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατηγορούσε τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι ότι εφαρμόζει μια οικονομική πολιτική κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Βερολίνου.
Η πολιτική λιτότητας που προωθεί η «La Merkel» είναι αμφιλεγόμενη και στην Ισπανία. Μετά από χρόνια λιτότητας χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα οι Ισπανοί είναι απογοητευμένοι. «Έχουμε την εντύπωση ότι δεν έχουμε μέλλον», τονίζει ο Ισπανός πολιτικός επιστήμονας, Φερνάντο Βαγιεσπίν .
Πηγή: Deutsche Welle

Θ.Π: ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Η ΓΥΝΑΙΚΑ!!! ΕΓΙΝΕ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΠΙΑ!!! ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΟΥΜΕ Μ’ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ …..


Über Alles το βρώμικο χρήμα

Η Γερμανία στην κορυφή της κατάταξης των χωρών που ξεπλένουν μαύρο χρήμα

Σε χειρότερη θέση από την Κύπρο είναι οι Ευρωπαίοι… επικριτές της για διαφθορά. Σύμφωνα με τον αναγνωρισμένο οίκο ερευνών Basel Institute on Governance, η Γερμανία που εμφανίζεται τιμητής των πάντων καταλαμβάνει υψηλότερη θέση από την Κύπρο στην κατάταξη των χωρών που ενέχονται σε ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και σε ύποπτες οικονομικές δραστηριότητες.

Η Μέρκελ λοξοκοιτάζει το ευρώ και ως καλή… Ανατολικογερμανίδα αναπολεί τις «παλιές καλές μέρες» του μάρκου Ο ελβετικός οίκος θεωρείται ο εγκυρότερος διεθνώς σε θέματα αξιολόγησης αυτών των ζητημάτων, καταρτίζοντας κάθε χρόνο τον σχετικό πίνακα με 144 χώρες-μέλη του ΟΗΕ. Η κατηγοριοποίηση περιλαμβάνει τις χώρες «υψηλού βαθμού», «μεσαίου» και «χαμηλού βαθμού». Με βάση τα τελευταία στοιχεία, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου κατατάσσεται στην 49η θέση, η Γερμανία στην 68η, η Ολλανδία στην 109η, δηλαδή πολύ πιο ψηλά από τη… δακτυλοδεικτούμενη Κύπρο που βρίσκεται στην 114η θέση. 
Ούτε λίγο ούτε πολύ, η Γερμανία είναι 46 θέσεις υψηλότερα της Κύπρου και, παρά τις περισσότερες οικονομικές…σκιές που έχει, βρίσκεται σε θέση κατηγόρου. 
Η Γερμανία είναι -τουλάχιστον σε θέματα χρεών- ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ού αιώνα. 
Αυτό δήλωνε ο Albrecht Ritschl μιλώντας με σκληρή γλώσσα στο «Der Spiegel» (26/1/2012). Ο Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας (στο LSE) θύμισε στον συμπατριώτη του δημοσιογράφο πως η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια δανειακή πυραμίδα, η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. 
Φρόντισαν οι ΗΠΑ 
Αλλά και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μη θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις ώς τη μελλοντική επανένωση της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία. Η βεβιασμένη σύμφωνα με την εκτίμηση και Γερμανών αναλυτών (λ.χ. του Wolfgang Munchau) ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών κόστισε 3 τρισ. ευρώ σε μεταφορές πληρωμών. Αποτέλεσε δε τη μεγαλύτερη περίπτωση οικονομικής κακοδιαχείρησης στον κόσμο. Ηταν ένα ρεκόρ που τώρα είναι έτοιμο να καταρριφθεί από τη γερμανοποίηση του ευρώ. 
Και όμως, όπως παραδέχθηκαν αρκετοί Γερμανοί αρθρογράφοι και αναλυτές, το μεγαλύτερο «πάρτι» έγινε με αφορμή την ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Από τις 3 Οκτωβρίου 1990 και για περίπου δύο χρόνια εφαρμόστηκε ένα σαρωτικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων-εκποίησης υποδομών, οργανισμών και παγίων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μέσω της περιβόητης Treuhand, με παράλληλη μεταφορά «κρυφών κεφαλαίων» της ανατολικογερμανικής Stasi σε κεντρικές αλλά και περιφερειακές τράπεζες (Landesbank) της ενιαίας πλέον Γερμανίας. 

«Η Ε.Ε. θέλει το βρόμικο χρήμα για τον εαυτό της»

Στη χιονισμένη Μόσχα οι συναντήσεις των Κυπρίων αξιωματούχων με τους Ρώσους ομολόγους τους μονοπωλούν τις ανταποκρίσεις των ΜΜΕ.

Συνάντηση του ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρι Πούτιν με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στις 21/3/2013 έξω από τη Μόσχα Φωτ.:YURI KOCHETKOV / POOL / AFPΣυνάντηση του ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρι Πούτιν με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στις 21/3/2013 έξω από τη Μόσχα Φωτ.:YURI KOCHETKOV / POOL / AFP Αναστάτωση επικρατεί σε πολίτες της ρωσικής πρωτεύουσας, που οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο θίγουν άμεσα και τα συμφέροντά τους. 
Τα τελευταία χρόνια «το νησί», όπως το αποκαλούν, έχει σχεδόν εποικιστεί από απλούς Ρώσους πολίτες αλλά και από τα χρήματα των ολιγαρχών που είχαν βρει «θαλπωρή» στις τράπεζες. 
«Το να προσπαθείς να απαλλοτριώσεις τα χρήματα των καταθετών σε μια άλλη χώρα είναι μια ληστρική πράξη», υποστηρίζει με δήλωση στην «Ε» ο αρχισυντάκτης της ρωσικής εφημερίδας «Νόβαγια Γκαζέτα», Αντρέι Λίπσκι, και τονίζει: 
«Οσα συμβαίνουν, ή μάλλον οι μέθοδοι που έχουν ακολουθηθεί μέχρι τώρα, μου θυμίζουν άλλες εποχές και άλλες καταστάσεις και, δυστυχώς, είναι ντροπή για τον πολιτικό πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης. Το να προσπαθείς να απαλλοτριώσεις τα χρήματα των καταθετών σε μια άλλη χώρα είναι μια ληστρική πράξη. 
»Το ότι η Κύπρος ήταν ένα πλυντήριο βρόμικου χρήματος, που εξυπηρετούσε ιδιαίτερα στους Ρώσους, αυτό ήταν γνωστό σε όλους εδώ και πολλά χρόνια. 
»Ισως λοιπόν έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η χρονική στιγμή που επέλεξε ο σκληρός οικονομικός πυρήνας της Ευρωπαϊκής Ενωσης να ζητήσει ή μάλλον να απαιτήσει αυτά τα -πρώην βρόμικα- χρήματα για τον εαυτό της. Αν την ενδιέφερε πραγματικά η πάταξη του βρόμικου χρήματος, θα είχε πάρει άλλα μέτρα αμέσως μετά τη γέννηση του φαινομένου. 
»Γεγονός που με κάνει να πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση με τις αποφάσεις της δεν κάνει αγώνα κατά του βρόμικου χρήματος, αλλά αγωνίζεται και διεκδικεί το βρόμικο χρήμα. 
»Επίσης ένα άλλο, εύκολο συμπέρασμα που μπορώ να εξαγάγω παρακολουθώντας τα τελευταία χρόνια την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ότι τα καταφέρνει θαυμάσια στο να δημιουργεί προβλήματα, ενώ σχεδόν αδυνατεί να δώσει και την παραμικρή λύση». 

Ο Χίτλερ μαθαίνει για το ΟΧΙ στην ψηφοφορία της Κύπρου

 

Ο Χίτλερ μαθαίνει για το όχι της Κύπρου στις δεσμεύσεις των καταθέσεων…
Δείτε το ξεκαρδιστικό Βίντεο

 ΠΗΓΗ

Ο «γερμανικός Αττίλας» εκβιάζει ωμά την Κύπρο

Το Βερολίνο έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο της Λευκωσίας και την απειλεί με χρεοκοπία αν δεν υποκύψει, αλλά την κατηγορεί για… «στρατηγική εκβιασμού»!


Τελεσίγραφο (!) παράδοσης της κυπριακής οικονομίας στα νύχια της τρόικας μέχρι τη Δευτέρα έστειλαν στη Λευκωσία οι Γερμανοί μέσω της ΕΚΤ. Εκβιάζουν τους Κύπριους ότι η ΕΚΤ θα διακόψει τη χορήγηση ρευστότητας στις κυπριακές τράπεζες μετά την εκπνοή του τελεσίγραφου οδηγώντας έτσι σε χρεοκοπία την Κυπριακή Δημοκρατία, αν δεν υποκύψουν στις απαιτήσεις του Βερολίνου, όπως αυτές διατυπώθηκαν στην απόφαση του Eurogroup. Ποτέ το πρόσωπο της Ευρωζώνης και της ΕΕ δεν ήταν τόσο ανατριχιαστικά αποκρουστικό όσο αποκαλύπτεται στην περίπτωση της Κύπρου.

Παράλληλα, τώρα καθίσταται σαφές το μέγεθος του εγκλήματος που διέπραξε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, όταν συμφώνησε με την κατάσχεση τμήματος των καταθέσεων που διατηρούν στις κυπριακές τράπεζες που βρίσκονται στο νησί όλοι ανεξαιρέτως οι καταθέτες. Ανυπολόγιστης έκτασης ζημιές στην οικονομία της Κύπρου προκάλεσε η ολέθρια στάση που τήρησε ο Ν. Αναστασιάδης, ζημιές που δεν πρόκειται να επανορθωθούν ποτέ.

Λέγοντας «ναι» στη ληστεία των καταθέσεων, ο Ν. Αναστασιάδης μπορεί δικαίως να καυχάται ότι διέλυσε ολοσχερώς το κυπριακό τραπεζικό σύστημα, βυθίζοντας έτσι στη δυστυχία και τον κυπριακό πληθυσμό. Οι Γερμανοί, με τη βοήθεια του Ν. Αναστασιάδη, πέτυχαν τον στόχο που είχαν αναφορικά με την Κύπρο: την εξαφάνισαν ως ανθηρό και ισχυρό για τα μεγέθη του χρηματοπιστωτικό κέντρο διεθνούς επιπέδου. Τώρα πια με άνεση θα αξιοποιήσουν το μνημονιακό καθεστώς υποδούλωσης της Κύπρου και εκβιάζοντάς την με τα δάνεια, θα της λεηλατήσουν και τα μελλοντικά έσοδα από το φυσικό αέριο.

Κυριολεκτικά έβγαλε την Κύπρο στο σφυρί ο Αναστασιάδης με τη στάση του. Γνωρίζοντας για τις διεθνείς διασυνδέσεις του οι Ρώσοι και πράγματα που δεν γράφονται, δεν του έχουν απολύτως καμιά εμπιστοσύνη. Αντιθέτως, έχουν την πεποίθηση ότι έδρασε συνειδητά εναντίον των Ρώσων καταθετών στην Κύπρο και ότι συνειδητά επιδιώκει τη σοβαρή διατάραξη των ρωσοκυπριακών σχέσεων. Κάτι που βεβαίως θα ικανοποιούσε ιδιαιτέρως τις ΗΠΑ – ιδίως αν οδηγούσε σε ρήξη τις σχέσεις της Λευκωσίας με τη Μόσχα.

Η κυπριακή Βουλή προσπαθεί να περιορίσει τις συνέπειες της καταστροφής που προκάλεσε η στάση του Ν. Αναστασιάδη. Δίνει αγώνα για να λύσει το πρόβλημα με τις εσωτερικές δυνατότητες της κυπριακής κοινωνίας, μέσω του συζητούμενου ταμείου αλληλεγγύης. Ενός ταμείου δηλαδή στο οποίο θα συνεισφέρει δημόσια περιουσία το κράτος, δικά της περιουσιακά στοιχεία η Εκκλησία, αποθεματικά τα ταμεία πρόνοιας, περιουσιακά τους στοιχεία ιδιώτες που το επιθυμούν με αντάλλαγμα κάποιας αποδεκτής από την τρόικα μορφής κρατικών χρεογράφων ή μετοχών συναρτώμενων με την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.

Οι Κύπριοι βουλευτές πάντως, σε πλήρη αντίθεση με τους Ελληνες ομολόγους τους, προσπαθούν, αγωνίζονται να σώσουν την πατρίδα τους από τον ζυγό του μνημονίου. Αντιστέκονται στις ορδές του «γερμανικού Αττίλα» που έχει εισβάλει στην οικονομία της χώρας τους. Και μόνο γι’ αυτό αξίζουν τον θαυμασμό και τη συμπαράστασή μας. Η Ελλάδα όμως -προς αιώνια καταισχύνη του Γιώργου Παπανδρέου- υπήρξε η μοναδική χώρα που μόνη της κάλεσε τους επικυρίαρχους της ΕΕ και του ΔΝΤ για να παραδοθεί!

Τους Ιρλανδούς και τους Πορτογάλους με το ζόρι τους έβαλαν οι Γερμανοί υπό καθεστώς μνημονίου, η δική μας κυβέρνηση τους προσκάλεσε η ίδια, συνωμοτώντας μαζί τους επί μήνες κρυφά για να τους φέρει! Είναι πάντως απίστευτο το θράσος των Γερμανών. Την ώρα που έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο της Κύπρου και την εκβιάζουν ανελέητα, την Πέμπτη η δεξιά σοβαρή εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», έντυπο της επιχειρηματικής ελίτ της Γερμανίας, κατηγορούσε τη Λευκωσία σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της ότι ακολουθεί… «στρατηγική εκβιασμού» της Ευρωζώνης!!! Δεν αστειευόμαστε καθόλου, έτσι έγραφε! «Αυτή είναι μια στρατηγική εκβιασμού, η οποία συζητείται διαρκώς στην Ελλάδα.

Η ελληνική αντιπολίτευση, υπό την ηγεσία του αριστερού συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ του νεαρού πολιτικού Τσίπρα, ισχυρίζεται πάντοτε ότι οι θυσίες που απαιτούνται από τους Ελληνες είναι περιττές, γιατί η Ευρωζώνη δεν μπορεί να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει εξαιτίας δικών της συμφερόντων σταθερότητας» αναλύει περισπούδαστα η γερμανική εφημερίδα και συνεχίζει: «Αν όμως ακριβώς αυτή η στρατηγική εκβιασμού έφερνε αποτελέσματα στην Κύπρο, θα εμφανιζόταν ένα φαινόμενο ντόμινο. Η ανάλογη συμπεριφορά θα εξαπλωνόταν στη στενά συνδεόμενη Ελλάδα… Μπορεί κανείς να φανταστεί τις επιπτώσεις στα άλλα κράτη της νότιας περιφέρειας της Ευρώπης… Θα γίνονταν αναξιόπιστα και θα ακυρώνονταν τα θεμέλια της συνολικής πολιτικής διάσωσης». Γι’ αυτό, λοιπόν, οι Γερμανοί «εκτελούν» την Κύπρο! Προς παραδειγματισμό των άλλων…ΠΗΓΗ

O Γερμανικός εφιάλτης

Γράφει ο Γιάννης Μιχελάκης

Παρά τα μισόλογα που ψελλίζει και τις αιχμές που αφήνει εναντίον των άλλων, η γερμανική ηγεσία, ομολογεί μια τιμωρητική και εκδικητική διάθεση έναντι της Κύπρου. «Όποιος επενδύει σε χώρες όπου πληρώνει λιγότερους φόρους, αναλαμβάνει και τους κινδύνους», λέει ο υπουργός οικονομικών κ. Σόιμπλε.

Και η Καγκελάριος κα Μέρκελ συμπληρώνει: «Με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουν εν μέρει και οι υπεύθυνοι». Συνομολογούν, έτσι, ότι στόχος τους ήταν να τιμωρήσουν τους ξένους καταθέτες στις κυπριακές τράπεζες και δεν νοιαζόντουσαν για τους Κυπρίους.

Έδειχναν, άλλωστε, να δυσφορούν για το μέγεθος των ποσών που είχαν εισρεύσει στην Κύπρο και θεωρούσαν αδιανόητο το γεγονός ότι οι συνολικές τραπεζικές καταθέσεις στη Μεγαλόνησο ήταν οκταπλάσιες του ΑΕΠ της. Περιέργως, ωστόσο, προσποιούνταν ότι αγνοούν το γεγονός ότι το τραπεζικό σύστημα στο Λουξεμβούργο είναι διογκωμένο πολύ περισσότερο απ’ ότι το κυπριακό.

Με όλα αυτά, η γερμανική ηγεσία, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και ο πλούσιος Βορράς έδειχναν ξεκάθαρα πως στρέφονταν ευθέως εναντίον της Κύπρου και ήθελαν να καταργήσουν τη δυνατότητά της να λειτουργεί ως διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. Ότι σκόπιμα ήθελαν να πλήξουν τουλάχιστον τον ένα -ο άλλος είναι ο Τουρισμός- από τους πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η κυπριακή οικονομία.

Γνώριζαν, άλλωστε, πολύ καλά -ακόμη και ηλίθιοι το αντιλαμβάνονταν- ότι το κούρεμα στις καταθέσεις θα προκαλούσε άμεση διαρροή των ξένων κεφαλαίων, θα μηδένιζε τα επίπεδα ρευστότητας, θα επιφύλασσε βαθύτερη ύφεση, θα καθιστούσε ανεπαρκή τα δημοσιονομικά μέτρα και θα οδηγούσε σε νέα ακόμη πιο βάρβαρα μέτρα.

Και όλα αυτά είναι τώρα πιθανά ενδεχόμενα για τη μαρτυρική Κύπρο. Γνώριζε, επίσης, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά και ο κατευθυνόμενος από τη γερμανική ηγεσία πλούσιος Βορράς -όποια προσχήματα κι’ αν επικαλούνται- πως η επιβολή κουρέματος, ακόμη και σε κεφάλαια κάτω των 100.000 ευρώ, θίγει την εγγύηση των καταθέσεων που είναι θεσμοθετημένη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Πλήττει καίρια τον πυρήνα των αρχών του τραπεζικού συστήματος στην Κύπρο, αλλά και σ’ όλες τις χώρες του Ευρωζώνης. Συνιστά κατάφορη παραβίαση των κανόνων της Ε.Ε. και γεννά νέο συστημικό κίνδυνο, καθώς γκρεμίζει κοινοτικές αποφάσεις για την ασφάλεια των καταθέσεων και επιβάλλει μέτρα αντίθετα στις Κοινοτικές Οδηγίες. Τινάζει, όμως, ταυτόχρονα, στον αέρα τη συνολική ευρωπαϊκή αξιοπιστία και τροφοδοτεί την καχυποψία, σε βάρος ολόκληρης της Ευρωζώνης.

Ισχυρίζονται, βέβαια, οι εμπνευστές των απαράδεκτων και επικίνδυνων αποφάσεων ότι το οικονομικό πρόβλημα της Κύπρου ήταν διαφορετικό από εκείνο των άλλων χωρών. Η αλήθεια ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική. Διότι και στην Ιρλανδία τραπεζικό ήταν το πρόβλημα, αλλά δεν επέβαλαν εκεί αυτά που αποφάσισαν για την Κύπρο.

Και στην Ισπανία οι Τράπεζες ήταν το πρόβλημα, άλλα αποφάσισαν τη χρηματοδότησή τους από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Άσχετα από την όποια εξέλιξη, οι συνέπειες στην Κύπρο είναι ήδη οδυνηρές και επισημαίνονται διεθνώς. Χαρακτηριστικό, αλλ’ όχι μοναδικό είναι το ρεπορτάζ των «Financial Times΄», με τον τίτλο «αντί σωσίβιο, πέτρα στο λαιμό της Κύπρου».

Αποκαλυπτικές είναι και οι δηλώσεις του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου του Διεθνούς Xρηματοοικονομικού Ινστιτούτου (IIF) σύμφωνα με τις οποίες οι ηγέτες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, αγγίζοντας «το απαραβίαστο των εγγυημένων τραπεζικών καταθέσεων», « δημιούργησαν ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο» και το «κακό φαίνεται να έχει γίνει». Προειδοποιητικό είναι και το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde», που επισημαίνει ότι «παραβιάστηκε η αρχή της εγγύησης των καταθέσεων» και τονίζει ότι «κανείς πια δεν είναι σε θέση να προβλέψει τις συνέπειες της απόφασης».

Σε κάθε περίπτωση, μέσα από τις δηλώσεις Μέρκελ και Σόιμπλε, φαίνεται ξεκάθαρα ότι στόχος τους ήταν να πλήξουν την Κύπρο ως χρηματοπιστωτικό κέντρο και να κατευθύνουν αλλού τις ξένες καταθέσεις. Εκτιμάται, άλλωστε, ότι εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, οι Γερμανοί έχουν κερδίσει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος των δεινοπαθούντων ευρωπαϊκών λαών.

Στόχος τους -λένε ευθέως οι ίδιοι- ήταν να τιμωρηθούν και οι ξένοι (οι Ρώσοι, οι Άγγλοι και οι Έλληνες) που εμπιστεύτηκαν τις κυπριακές τράπεζες. Λες και φταίνε οι καταθέτες για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, που έπληξε καίρια το κυπριακό τραπεζικό σύστημα. Λες και δεν είναι οι ίδιες οι γερμανικές τράπεζες που φόρτωναν σκανδαλωδώς τις κυπριακές με ελληνικά ομόλογα.

Λες και δεν ήταν η ίδια η γερμανική ηγεσία που αποφάσισε το κούρεμα, όταν, έκρινε πως βολεύει τις τράπεζές της. Δυστυχώς, ωστόσο, ο κυνισμός φαίνεται να συμπλέει με την ιδιοτελή σκοπιμότητα.

Η αδιαφορία για το ντόμινο αβεβαιότητας και ανησυχίας στον Ευρωπαϊκό Νότο που προκαλεί η απόφαση για την Κύπρο είναι προκλητική. Δεν μοιάζει, άλλωστε, με κάποιο λάθος ασχέτων, αλλά με μια ξεκάθαρη επιδίωξη εκείνων που μετέτρεψαν την αλληλεγγύη σε τιμωρητική διάθεση και αδίστακτη εκμετάλλευση.

Και αυτό, είναι λάθος μήνυμα, σε λάθος ώρα, στις κοινωνίες που δεν αντέχουν άλλο.